SUPERLIGA

1. Ranger Warsaw

2. Ranger 2

3. Warsaw United

4. Wikingowie

MASTERLIGA

1. Therapy

2. Ranger 3

3. Hunters Crew Poznań II

4. Warsaw United II

Buty można już zamawiać w jako preorder, cena to $70, wysyłka rozpocznie się 5-15 Października. Rozmiarówka dostępna w standardzie US: numery od 8 do 12. Sprawdźcie poniżej film promocyjny!

Wyniki II Ligi:
1. Assassins II
2. Silesia United
3. 2easy II

Zdjęcia autorstwa Tomka Popczyka (założyciel TSPb.net): http://damast.nazwa.pl/poper/npl_gliwice/

Zdjęcia autorstwa Katarzyny Gruszki (dziękujemy!): https://picasaweb.google.com/106622796965926073460/NLPGliwice1112062011?authkey=Gv1sRgCMuX1JObzO6QGQ

Materiał video autorstwa PbFocus:

NLP Arena Cup Gliwice 11-12.06.2011 from PBfocus on Vimeo.

Na turnieju Millennium Series Campaign Cup odbędzie się Turniej Narodów. Reprezentacja Polski będzie się składała z graczy trzech polskich drużyn uczestniczących w evencie: 2easy Warsaw oraz Ranger Warsaw z SPL a także Warsaw United z D1. Poniżej znajduje się pełny, oficjalny roster reprezentacji:

Ranger Warsaw:
- Sławek Pacek „Spacek” (capt.)
- Robert Błaszczyk „Robson”
- Mateusz Krotoschak „Majma”
- Kszysiek Stein „Izi”

Warsaw United:
- Przemek Piętak „Przemi”
- Alan Andersz „Alan”
- Maciek Kowalczyk „Młody”

2easy Warsaw:
- Maciej Socharski „Sochar”
- Jacek Parczewski „Koe”
- Tomasz Dobrzyniak „Blue”

Trenerzy:
- Tomasz Germata „Tomar” – Ranger Warsaw
- Sebastian Florianowicz „Sebek” – Warsaw United

Rozpiska pucharowego systemu turnieju:

Wyniki MasterLiga:
1. Therapy
2. Ranger3
3. WU2
4. Hunters Crew

Imię nazwisko: Szymon Kwater
Data urodzenia: sierpień 1987
Pozycja na polu: Front
Rok w którym zacząłeś grać: 2005
Pierwsza drużyna: Jastrzębie
Obecna drużyna: Assassins
Ulubiony marker: Ego 06
Ulubiona maska: Zorro
Sponsorzy: Planet Eclipse, Kee, Assassins Arms
Ile podów zabierasz na pole: 3! Ani mniej ani więcej
Czy używasz chest protectora: Nie
Kiedy ostatnio grałeś w lesie: ze 2-3 lata temu
Ulubiony gracz PRO: Justin Rabackoff
Ulubiona drużyna PRO: Nexus
Ulubiony film Pb: Heroes for a day
Jak często robisz overshooting: jak mnie ktoś wkurzy – rzadko
Jak często dostajesz overshooting: jak kogoś wkurzę – częściej
Czy dostałeś kiedyś bana: Nie
Ostatnia zrobiona kara + za co: Zrobiłem bana Olkowi na PLP Warszawa – dałem mu swoją klamkę i wystarczyło ;)
Ostatnia kontuzja: Nie praktykuję takowych
Zajęcie na codzień: studiuję, pracuję, klepię biedę
Co poza paintballem: muzyka i inne sporty. Poza tym brak zainteresowań.
Ulubiona kuchnia: gazowa
Ulubiony zespół muzyczny: U2
Ulubiony aktor: no proste że Dicaprio ;)
Ulubiony sportowiec: Małysz
Uprawiane sporty: kitesurfing we wszystkich odmianach, narciarstwo, z braku laku siłownia i squash
Czego nie lubisz: poniedziałków
Co lubisz: zapach farby o poranku

śnieży: Zaczniemy całkiem standardowo – kiedy zacząłeś grać? Czy grałeś na
początku w lesie czy od razu zacząłeś od sportowej odmiany paintballa?
Luzszymon: Start na komercji, 3 dni później zainwestowałem kasę odkładaną na kurs paralotniarstwa i stałem się posiadaczem Tipka A5. Dużo super zabawy w lesie. Potem napatoczył się jakiś filmik ze speedballa. Oglądnąłem ich masę, połowę podsyłałem znajomym i mówiłem że kiedyś będę w to ostro ciupał. Każdy się oczywiście śmiał.
Po maturze trochę harówki przy budowie dróg w Irlandii i nabyłem piękne, czarno-czerwone, EGO ’06. Potem pierwszy turniej i tak zaczął się nałóg.

śnieży: Czy od samego początku grasz w Assassins?
Luzszymon: Próbowałem swoich sił w istniejącym jeszcze wtedy K68 ale chłopaki raczej nie byli zainteresowani mną jako zawodnikiem. Zgadaliśmy się z paroma rasowymi leśnikami – Gregorem, Kaiserem i Majem że zakładamy drużynę speedową. Dowiedziałem się że jest jakiś turniej ostatni w sezonie – jakieś PGA w Poznaniu. Na nazwę obraliśmy sobie DELIRIUM SQUAD.
Sam turniej wyglądał przekomicznie. Mój pierwszy w życiu mecz speedowy – z 2easy. Pograłem 2-3 sekund a mimo to za baner, ze splatem między oczami wszedłem jako 3. Potem stojąc na przedmeczowym chrono patrze na bluzy. The Hated Crew – kim są, tego nie wiem. Na bluzie napis: NOWIK. Szturcham chłopaków – „ej, mam tego kolesia na filmikach!”. Na ten mecz jak i kolejne zmieniliśmy strategię – totalnie nie strzelaliśmy na break’u. Biegliśmy prosto na przeszkody. Wszystkie mecze tego dnia zakończyliśmy w ekspresowym tempie ale każdy wrócił do domu z bananem na ustach. Potem turniej WOŚP – niektórzy dorobili się na niego spodni do speeda. Mi starczyło tylko na bluzę DYE i sandanę „Special Forces”. Spodnie od dresu trzymam do dziś.
Potem przemianowaliśmy się na Assassins, trenowaliśmy u Bullets i na kolejnym PGA zajęliśmy już 2 miejsce. Dalsze spotkania i gra na równym poziomie z idolami z paintballowego dzieciństwa była dla wszystkich chyba największą nagrodą. Po tym krótkim wstępie – od początku gram z tymi samymi ludźmi, choć wtedy jeszcze nie wiadomo było co jak się będzie nazywało.

śnieży: Assassins to nie tylko drużyna, to także sklep paintballowy. W jakim stopniu takie połączenie pomaga Wam finansowo, a jakie są minusy łączenia drużyny z biznesem?
Luzszymon: Mi osobiście pomógł bardzo wiele. Chłopaki umożliwiali mi grę przez dobre 3 sezony, a ja odwdzięczałem się jakąś tam letnią pracą w sklepie. Jestem im za to niesamowicie wdzięczny. Obecnie Grzesiek i Michał są wciąż częścią drużyny i ciągle nas wspierają. Moim zdaniem, bez ich pomocy i zapału paintball w Krakowie miałby się zdecydowanie gorzej, a speedball zniknąłby całkowicie. Drużyna jednak żyje swoim życiem a sklep – swoim to dwie całkiem różne sprawy. Łącznikiem jest Gee który dopełnia trójce pracując i zajmując się większością spraw organizacyjnych i finansowych drużyny. Bez niego Assassins Kraków pewnie już by nie istniało. Reszta drużyny nie jest bezpośrednio zaangażowana w sklep. Ja osobiście bywam tam z 6 razy w roku.
Plusem jest oczywiście lepszy dostęp do kul, sprzętu, jakieś znajomości. Minusem jest to że chłopaki zmuszają nas do pracowywania nocami w magazynie. Nosimy setki kartonów kul a potem śpimy na styropianach. Mimo to każdemu chyba odpowiada ten układ.

śnieży: Najczęstszym spotem na polu na którym grywasz jest snake, czy uznajesz się za snake playera, czy bardziej gracza wielofunkcyjnego który potrafi zagrać każdą pozycję?
Luzszymon: Tak, uważam się za snake playera. Zdecydowanie nie ma gracza który zagra wszystko równie dobrze. Oczywiście jest za to sporo takich co grają na każdej pozycji równie słabo.
Gra drużyna, a każdy musi być na właściwym miejscu. Gdybym zamienił się z Gee miejscami, na pewno nie wyszłoby to na dobre. Nikt na szczęście takich zmian nie chce.

śnieży: Jaki plan treningowy i z jaką częstotliwością stosuje Assassins? Jak przygotowujecie się przed samymi turniejami?
Luzszymon: Obecnie nie wygląda to dobrze choć ostatnimi czasy widać reanimację. Myślę, że pod względem poziomu gry jest to nasz słabszy sezon i pierwszy w historii regres. Mimo braku regularnych treningów, obowiązkowo jeździmy na 1-2 sparingi przed turniejem. Dotychczas trenowaliśmy poza sezonem 1-2 razy w tygodniu reballe. W sezonie 1-2 razy w tygodniu trening/sparing + jakieś turnieje. W latach świetności dorzucałem do tego 2-3 treningi tygodniowo z Gee (po pracy) i obowiązkowo w domu 30min zabawy markerem co wieczór. Zeszłej zimy, co weekend odwiedzałem Warszawę na 2-3 treningi z 2easy na reballach. Recepta jest prosta, trzeba grać i trenować jak najwięcej. Sama gra nie wystarczy, technikę też trzeba podciągać. Im wyższy poziom tym więcej trzeba by się rozwijać. Zatrzymać się nie da. Albo pniesz się w górę albo lecisz na pysk. Mam nadzieję, że Assassins wróci do dawnych przyzwyczajeń.

śnieży: Gracie w superlidze PLP przeciwko drużynom o większym doświadczeniu, także na scenie zagranicznej – jak podchodzicie do trudnych meczy, bo przecież w tej dywizji nie można liczyć na łatwego przeciwnika? Jak oceniasz poziom samej superligi w 2011 względem lat poprzednich?
Luzszymon: Myślę, że nad psychicznym nastawieniem musimy trochę popracować. Z drużynami typu Ranger czy WU gra się najlepiej, i w meczu z nimi każdy daje z siebie zawsze 100%. Niestety gdzieś po głowie często zaczynają chodzić dziwne myśli i coś zaczyna się sypać. Liczę, że kiedyś się przełamiemy – i wtedy wiadomo, to my będziemy spuszczać manto. Czy i kiedy to nastąpi – nie wiem. Poziom SuperLigi równie wysoki co roku. Mimo braku 2easy pozostałe drużyny wcale nie zwalniają tempa. Szkoda jednak, że dokonał się pewien rozłam i nie ma tego komfortu grania ze wszystkimi najlepszymi na jednym turnieju. Myślę jednak, że konkurencja mimo wszystko pchnie trochę poziom zawodów do góry i zawodnikom wyjdzie to na dobre. Mam nadzieję, że docelowo ligi się połączą, skupimy wszystkich najlepszych w jednym miejscu i wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie.

śnieży: Z tego co wiem zajmujesz się od jakiegoś czasu koordynacją ligi PLP – przedstaw jak wygląda ta praca, za co odpowiadasz i z czym z reguły są największe problemy? Powiedz też czy nadal się tym zajmujesz jako że ostatnio liga ogłosiła, że za sprawy ligi odpowiada Artur Kloc?
Luzszymon: Cała moja praca w PLP to czas przeszły. Artur wrócił na fotel koordynatora, i zarządza ligą. Nie mogliśmy znaleźć z władzami PLP wspólnego języka, więc tak na prawdę rozstaliśmy się bez żalu. Życzę im oczywiście powodzenia i oczekuje, że nie odwalą fuszery – teraz już tylko jako zawodnik mogę do woli robić to co robię najlepiej – narzekać ;)

śnieży: Ostatnio sporo energii poświęcasz na nową zajawkę – kitesurfing. Opowiedz o niej – skąd się wzięła, na jakim etapie rozwoju obecnie jesteś i jak duży ma ona wpływ na Twoje dalsze granie?
Luzszymon: Rozwija się bardzo szybko i zdecydowanie podkrada mnie paintballowi. Skąd wziął się ten sport? Zobaczyłem, stwierdziłem że chce się nim zająć – a jak pomyśle tak robię. Więc nic nie mogło stanąć na przeszkodzie między mną a morzem. Sport ten traktuje jednak czysto rekreacyjnie. Nie planuje brania udziału w zawodach, treningów. Robię to tylko dla siebie, i tylko dla własnej przyjemności. No plus dziewczyny lecą na surferów ;) Obecnie ze względów finansowych ma duży wpływ na paintball. Myślę ,że z czasem ten problem zniknie i odrodzę się jak Feniks z popiołów. Z gawędziarza pierdoły w prawdziwego killera. Może stanie się to już w przyszłym sezonie.

śnieży: Jak wygląda krakowska scena paintballowa – jakie widzisz perspektywy jej rozwoju, jacy gracze mają największy potencjał? Czy masz jakiegoś swojego ulubionego zawodnika któremu wróżysz świetlaną przyszłość?
Luzszymon: Pojawia się coraz więcej młodych zawodników, co mnie cieszy. Widzę pewien ruch (chyba pierwszy od 5 lat) w temacie speedballa w Krakowie. Gracze starsi stażem raczej już pokazali na co ich stać. Fajnie byłoby aby nasze doświadczenie można byłoby podeprzeć młodzieńczym zapałem. 3.5 roku temu obstawiałem że Artek będzie super zawodnikiem. Choć wtedy tłukł z wściekłości swoim shockerem o ziemie teraz tłucze ludzi w SPL. Większość tego typu strzałów to pudła, każdemu może się zmienić w tą czy inną stronę. Dziś nie mam ulubionych zawodników, faworytów i nikomu wróżyć nie będę. Wymiataczem może zostać każdy. Gwiazdy rodzą się nie z kasy i lansu ale z ciężkiej pracy. Kwestia ile jesteś w stanie z siebie dać.

śnieży: Było pytanie lokalne, czas na bardziej szerokie spojrzenie – jak oceniasz scenę krajową. Która z drużyn rozwija się najprężniej i ma szanse na uznanie na scenie europejskiej? Jak oceniasz ewolucję czołowych polskich drużyn w ostatnich 3-5 latach?
Luzszymon: Choć osobiście mało ich znam, trzymam kciuki za Wikingów. Pojawili się z nie wiadomo skąd a dziś są w SuperLidze. WU przeżywa drugą młodość i też nie zanosi się na siadanie na laurach. Mam nadzieję, że do starej, dobrej czołówki dołączą nowe. Najlepiej z innych miast Polski. Jak można nie chcieć skopać tyłka warszawiakom?!?

śnieży: Obserwując obecne poczynania naszych drużyn w Millennium Series – 2easy, Rangera i WU jakie Twoim zdaniem są szanse, że Polska drużyna awansuje do najwyższej dywizji MS, czy możemy się tego spodziewać, a jeśli tak to w ciągu ilu lat?
Luzszymon: Myślę ,że w tym roku jest jeszcze do tego daleko. Czegoś jeszcze brakuje Polskim drużynom, każdej czego innego ale wydaje mi się ,że jesteśmy na dobrej drodze. O ile nie dojdzie tu do jakieś stagnacji liczę na przełom za 2 lata. Oczywiście, gdyby zdarzyła się wcześniej taka miła niespodzianka to osobiście strzeliłbym z balkonu salwę honorową by uczcić ten sukces. Tego chłopakom serdecznie życzę i trzymam kciuki po równo – za 2easy, WU i Rangera.

Gee: Gdybyś mógł przetransferować się do dowolnej PL drużyny, wybór padłby na który team i dlaczego?
Luzszymon: Na pewno ktoś z wielkiej trójcy WU, 2easy, Ranger. Najlepiej znam się z chłopakami z 2easy więc oni byliby moimi faworytami. Tyle, że z obecną formą nie miałbym tam czego szukać. Zresztą kto by jeździł do stolycy ;)

Gee: Jak oceniasz kondycję polskiego speedballa, mam tutaj głównie na myśli sytuację z którą borykałeś się jako koordynator PLP – niemożliwość znalezienia drużyn chętnych do wzięcia udziału w Superlidze?
Luzszymon: Niestety, jest to sytuacja totalnie dla mnie abstrakcyjna. Niby jest to sport i każdy jedzie na turniej, ale większość najbardziej chciałaby grać z ludźmi z łapanki z ulicy i kończyć swoje mecze wygraną 4:0. Mam nadzieję, że ludzie zaczną trochę ambitniej podchodzić do gry i rzeczywiście walczyć o miejsca w najwyższych ligach PLP, NLP czy MILLENNIUM tak jak to być powinno.

Użyte w materiale zdjęcia pochodzą z archiwów drużyny Assassins Cracow/Szymona Kwatera i należą do różnych autorów, m.in Stykky.pl, PLP, WOŚP, TSPb.net i innych. Jeśli któryś z autorów nie wyraża zgody na ich publikację prosimy o niezwłoczny kontakt.

…wtedy jest najlepsza zabawa. Nie mam tu na myśli gry bez maski, ale przeciwnika, który sprawia, że
w trwodze sprawdzasz wszystko dwa razy, wykonujesz niezbyt potrzebne rzeczy, przeciągasz
rozgrzewkę, jakby to miało pomóc. Nagle okazuje się, że rzeczy ważne powtarzasz po kilka razy,
sprawdzasz sprzęt, kule, taktykę. Co tam sprawdzasz, wiesz, że was podglądali i mają swoich „super
speców” od rozgryzania każdego waszego zagrania. Wspinasz się na szczyty swoich umiejętności
strategicznych, szlifowanych przez dekady na domowym PC przy grach typu „command & Conquer”
lub „Panzer General”. Teraz, albo nigdy. Oni są lepsi, bo wygrali grupę, mają implanty
z „profesjonalnych drużyn” i nie żeby jednego, ze trzech przynajmniej. W zasadzie to nie ta drużyna,
została tylko nazwa, ale kto to będzie pamiętał. Na domiar złego oni mają własne pole na farbę i pole
ograne jak nikt, są u siebie, są na fali, są z Moskwy, Francji, Niemiec… wszędzie znajdziesz lepszych,
którzy napełniają cię tym dziwnym uczuciem, że nie jesteś faworytem. Odnosi się to do lig
zagranicznych jak i krajowych, bo to samo uczucie, tylko w mniejszej skali. Pamiętam, gdy grałem
przeciwko drużynom Ranger czy Warsaw United. Podejrzewam, że poza tym, że do czołówki
dołączyło 2Easy niewiele się zmieniło w ostatniej pięciolatce. Mecze na lokalnych rozgrywkach z tymi
drużynami są jak wyzwanie życia. Spinasz się na maksa. To może pomóc, lub totalnie zaszkodzić.
Statystyki mówią, że masz ok. 15% szans, może mniej. Jeśli jednak uda Ci się wygrać, to stajesz się
Panem dnia. Nawet jeśli nie wygrasz turnieju, to ten sukces determinuje samopoczucie na kilka
miesięcy, a przynajmniej do kolejnego turnieju. Nie pamiętam z kim grałem w na ostatnim turnieju
Millennium 2010 w grupie. Pamiętam za to każdy mecz z GT 2008 czy 2009, gdy pokonywaliśmy Chilli
Peppers, Ton Tons, Knauf, SK Moscow, Frankfurt Syndicate czy Art. Chaos. To była walka o życie w
każdym z meczy. Gdy walczysz w doborowym towarzystwie, musisz się liczyć z trudnościami. Jeden
sezon jest świetny, inny słabszy. Czasem masz dobre 3 z 4 turniejów. Innym razem cały sezon zbierasz
lanie. Gdy zaczynasz w danej grupie rywalizować „płacisz frycowe”, to naturalne. Nasze początki w
Millennium to wysyp kar, dramatów sprzętowych, wychodzenia we 3 z jednego lub drugiego
powodu. Przegrana jest elementem gry. Musi motywować, a nie rozbijać. Wnioski po turnieju muszą
być konstruktywne, a nie wydumane i wyssane z palca niczym opowieści o tym, że jeden zawodnik
był lepszy od innych. Strateg jest ok, tylko gracze do bani, pole po naszej stronie było gorsze, bardziej
śliskie, mokre, lub sędziowie to szumowiny i złośliwe gnoje. Zjechali się na ten turniej z całego kraju
lub Europy tylko po to, żeby zniszczyć nasze marzenia w zarodku. Jak to wszystko pokonasz,
zaadaptujesz się i w końcu wygrasz jeden mecz, potem dwa, wyjdziesz z grupy, ktoś pogratuluje,
poklepie po plecach, popatrzy z podziwem na kolejny mecz. To są momenty, dla których to robimy.
Pokonać wyżej notowaną drużynę, stanąć na podium w liczącej się dywizji, gdzie nikt nie przyjechał
na piknik, to jest to.

W Europie jesteśmy małym śladem na mapie paintballowej. Tak małym, że obecność dwóch drużyn
w SPL oraz jednej w D1 w największej lidze Europy to kropla w morzu. Coraz większa, bo w końcu
zauważono, że my też umiemy w grać. Jednak do takich potęg jak Francja, Niemcy, Wielka Brytania
czy Rosja daleko nam, oj daleko. Możemy się cieszyć, bo w rankingu europejskim, gdyby taki
stworzyć, sądzę, że wyprzedziliśmy w ostatnich latach, kilka narodów. Czechy, Słowację, Austrię,
Finlandię, Norwegię, Irlandię, Litwę, Łotwę, a nawet Szwecję, bo po rozpadzie Joy i Ignition, nie ma
tam godnych następców. Za nami, moim zdaniem byli i są Ukraina, Włochy, Hiszpania, Grecja. Blisko
nam do Portugalii, Holandii, Danii. W tym całym bałaganie, zdarza się, że nie ma z kim sparować.
2easy, Ranger i WU nie są sobie nadmiernie chętne, choć wspólny wróg jest bardzo mocnym
motywatorem. Oby na stałe i obyśmy zrozumieli, że to jedyna szansa na to by stawać się lepszym

i móc walczyć z całą resztą Europy o szczyty i zaszczyty. Za granicą się z nas śmieją, że 3 drużyny z
Warszawy, o zbliżonym poziomie, nie potrafią ze sobą trenować przed ważnymi eventami, a zamiast
tego jedni jadą do Rygi, inni do Wiednia, a ostatni tłuką nieproporcjonalnie słabszych przeciwników
lub swój trzeci skład. Tak już bywało i tak się nadal zdarza. Problem dotyczy tych drużyn, ale i pojawia
się lokalnie. Ja z nimi nie zagram, bo są za słabi, niesłowni, niesympatyczni i źle pachną. To bardzo
polskie, szkoda że śmieszne…

Majma

2011 – Millennium Series Paris

2010 – Millennium Series Malaga

Off season część 1/2

Off season część 2/2

Wyniki:
1. ESW
2. SMASH! Team
3. Dyfuzor Gen

Łącznie w turnieju wzięło udział 17 drużyn:
1. NexXTeaM Zambrow
2. NexXTeaM Zambrow II
3. SMASH! Team
4. Czarna Rota
5. Rush
6. Rush II
7. ESW
8. RadioTeam
9. OMG
10. ESW 2
11. SNP
12. Paintsquad
13. ESW 3
14. Dyfuzor GEN
15. Dyfuzor ITALIA
16. NL UltraLight
17. Ostatnia Chwila Team

Użytkowanie Reballi
Fizyczne środowisko, w którym reballe są używane, ma wielkie znaczenie dla długości czasu ich użytkowania. Twarde i ostre nawierzchnie np.betonowe w które reball może uderzać, nie są dla nich dobre. Przykryj i zabezpiecz te powierzchnie a znacznie przedłużysz czas dobrego działania twoich kulek.

Postępuj zgodnie z tymi zaleceniami, a nie będziesz miał problemów z zacinaniem się reballi.
1.Myj je po każdym użyciu. Brudne reballe będą się zacinały a nawet mogą uszkodzić twój magazynek lub uszkodzić inne reballe w twoim magazynku.
2.Świeże baterie – Reballe zużywają więcej energii niż zwykłe kulki więc świeże baterie są kluczowym elementem.
3.Eliminuj zużyte reballe, sprawdzaj i kontroluj je co 2-gi tydzień.Wszystkie reballe mające czarne ślady nie schodzące w trakcie mycia, powinny być wymienione – będą blokowały inne kulki utrudniając im gładkie przemieszczanie się w twoim magazynku.
Wymień również reballe które straciły gładkość swojej powierzchni – dotyczy to reballi które były użyte powyżej 500 razy.
4.Chroń swoje reballe przed kontaktem z szorstkimi nawierzchniami ( beton, drewno z zadrami )
a utrzymasz ich gładką powierzchnię

Jeżeli będziesz postępował zgodnie z tymi 4 zaleceniami nie będziesz miał żadnych problemów z ich zacinaniem się. Reballe nie są wieczne, ale postępując zgodnie z tymi zaleceniami będziesz mógł użyć 80% swych reballi powyżej 500 razy.

Reball Practice Program 2007
Używamy reballi jako narzędzia treningowego od ponad 2 lat, będę próbował pomóc tobie i twojemu zespołowi abyś nauczył się i skorzystał z naszych błędów i sukcesów. Użyjemy jako przewodnika, pierwszego roku gdy Joy ćwiczyło na reballach.

Pierwszą rzeczą jakiej potrzebujesz jest CEL. Zakładam, że celujesz wysoko i próbujesz stać się tak dobry w paintballu jak to tylko możliwe.

CELE
Ustalenie celu – czyli czego dokładnie chcecie jako drużyna jest podstawą do realizowania wspólnych działań i podążania wszystkich w tym samym kierunku. Czy chcesz brać udział w turniejach , może zwyciężyć w turniejach Div. 2 w twoim kraju, a może chcecie wygrać Millenium lub nawet NPPL jako Pro Team ? Najważniejszą rzeczą jest mieć sprecyzowany cel, aby wszyscy zawodnicy twojego zespołu stali za tym, i dążyli całą parą do jego osiągnięcia. Joy miało jako swój cel wyznaczone wygranie turnieju NPPL. Ustaliłem ten cel 5 lat temu i pracowałem ciężko aby go osiągnąć. Teraz gdy osiągneliśmy swój cel, ustawiamy dla siebie wyższą poprzeczkę, ale wszystko co robiliśmy przez ostatnie lata, było przygotowaniem abyśmy dostali się tu gdzie jesteśmy teraz. Ponieważ każdy członek zespołu miał ten sam cel, byliśmy tak samo mocno zaangażowani w jego urzeczywistnienie i dlatego nie było między nami konfliktów co do jego realizacji.

Pierwszym problemem z którym musisz sobie poradzić jest to, że różni zawodnicy mają różne cele. I to jest OK. tak długo, dopóki ich cel nie jest niższy od tego który chce osiągnąć cały zespół. Jeżeli masz zawodników którzy nie chcą przyłożyć się do ćwiczeń, nie poświęcają dość czasu aby zrealizować cel wyznaczony przez zespół – musisz z nich zrezygnować. Wiem, że może to być trudne i wielu z nich może być najlepszymi zawodnikami w drużynie , ale uwierz mi, że niemożliwe jest osiągnięcie celu twojego zespołu, jeżeli wszyscy zawodnicy nie ciągną w tym samym kierunku.

Joy jest tu najlepszym przykładem. Przy końcu 2003 roku, zgodziliśmy się co do tego aby ćwiczyć już nie raz albo dwa razy w miesiącu ale 2-3 razy w tygodniu. Dla mnie znaczyło to że ja osobiście, nie mogąc poświęcić na trening więcej czasu niż poprzednio musiałem zrezygnować z gry w zespole a kilku starszych zawodników zrobiło to samo. Pamiętaj, że ty jako kapitan drużyny, musisz być w stanie zrobić to samo, czego oczekujesz od innych graczy. Przyjeliśmy do drużyny wielu nowych zawodników, którzy może nie byli najlepsi, ale byli bardzo wysoko zmotywowani. A teraz są oni prawie najlepsi na świecie, zawodnicy jak Mellis czy Brian, są najlepszymi przykładami dlaczego przy doborze nowych zawodników powinieneś postawić przede wszystkim na ich motywację, przed umiejętnościami.

Motywacja
Teraz kiedy już ustaliliście wraz z kolegami z drużyny wspólny cel dla swojego zespołu. Jest bardzo prawdopodobne że wasz team jest w tej chwili zdziesiątkowany ponieważ nie wszyscy zawodnicy chcieli tego samego. Kiedy będziesz poszukiwał nowych zawodników, próbuj wybierać ich spośród takich którzy uprawiali już wcześniej jakiś sport. Dobrze jest znaleźć rekrutów którzy byli zaangażowani w ćwiczenia sportowe na wysokim poziomie. Tacy zawodnicy rozumieją, jak ciężko trzeba pracować aby osiągnąć swój cel. Mają wpojoną dyscyplinę treningową, jest ona dla nich zrozumiała. Muszą oni być też przygotowanie do wielu podróży i poświęcenia dużej ilości czasu na paintball. Tacy zawodnicy, przychodząc do drużyny będą znali i rozumieli warunki, wyznaczone cele i konieczne do ich realizacji zaangażowanie.

Ważne jest też, abyś nie martwił się naborem do teamu nowych graczy. To zajmie trochę czasu i nie wszyscy z nich przyjdą do drużyny od razu. Jeżeli będziesz potrzebował zawodników aby drużyna wystartowała w turnieju, użyj zawodników grających gościnnie, aż znajdziesz komplet własnych. Pamiętaj, że będziesz spędzał wiele czasu z kolegami z drużyny, więc dobieraj ich uważnie. Ponownie – wybieraj do zespołu graczy wysoko zmotywowanych i umiejących współpracować aby byli częścią zespołu. Wybierając zawodnika nie martw się jak dobry/dobra technicznie on/ona jest. To nie ma zupełnie znaczenia po roku twardego treningu.

Infrastruktura
Reballe czynią możliwym znaczne obniżenie kosztów treningu. Ale nadal potrzebujesz całej infrastruktury aby wdrożyć długoterminowy program treningu – potrzebujesz tych elementów które uczynią trening łatwiejszym dla zawodnika. Po pierwsze potrzebujesz pola którego wszystkie twarde i ostre elementy są osłonięte chroniąc twoje reeballe. Po drugie potrzebujesz sprężonego powietrza umieszczonego tak blisko pola, aby zawodnicy mogli napełnić swoje butle bez przerywania sesji treningowej. Musisz też pomyśleć też o wszystkich innych rzeczach których zawodnicy mogą potrzebować w czasie sesji treningowej : woda, ławy, stoły i techniczne wsparcie w przypadku konieczności naprawy sprzętu. Myśl główna to – ograniczyć jak to tylko możliwe czas w którym zawodnicy wykonują inne czynności i są oderwani od treningu. To pomoże twoim zawodnikom, skoncentrować się na ćwiczeniach bez konieczności martwienia się o cokolwiek innego. Podniesie to profesjonalizm twojego zespołu i dyscyplinę treningową. Jeżeli chcesz wykonywać 2-3 treningi w tygodniu, wszystko musi tu przebiegać gładko i bez wysiłku. Będziesz potrzebować przynajmniej 2000 reballi na jednego zawodnika na 1 sesję treningową. Mniejsza liczba kulek będzie tylko skracała czas treningu. Joy zużywa w czasie jednego treningu 4000 reballi na zawodnika. Jeżeli masz mniej reballi będziesz zmuszony do zbierania ich w trakcie treningu, co ograniczy znacznie jego czas. Snapbox jest bardzo dogodnym urządzeniem do treningu indywidualnego w domu. Jeżeli twoi zawodnicy mają dom, ogródek, garaż czy cokolwiek innego umożliwiającego rozstawienie snapboxa, umożliwi to im intensywniejszy trening i da również trenerowi możliwość zadawania im pracy domowej.

Odpowiedzialność zawodników.
Upewnij się, że ustalone zasady dotyczące waszych obowiązków treningowych są dla wszystkich zupełnie jasne. Oto kilka punktów mówiących o tych zobowiązaniach:
-Rozpoczynanie treningu w wyznaczonym czasie.
Wszyscy powinni być gotowi do treningu 10 minut przed czasem. Ciężko będzie przeprowadzić dobrze trening jeżeli kilku zawodników spóźni się, a któryś będzie musiał wyjść wcześniej. Kiedy przygotowywujesz plan treningu, musisz spytać zawodników, która godzina wszystkim odpowiada. Potem kiedy wszyscy z nich zgodzą się na ustaloną godzinę musisz bardzo rygorystycznie przestrzegać tych ustaleń.
-Utrzymywanie wyposażenia w sprawności.
Ciężko będzie wykonać program treningowy, jeżeli połowa teamu naprawia swoje markery, gdy inni zawodnicy są już na polu. Czas treningowy jest przeznaczony na trening a jeżeli zawodnicy mają problemy ze sprzętem, powinni przyjść wcześniej i naprawić go przed treningiem.
Ja zalecam moim zawodnikom naprawę swojego sprzętu w domu. Jest bardzo dobrze jeżeli zawodnicy mają sprzęt rezerwowy. Wychodzi to drogo, ale zyski są duże.
-Dyscyplina
Wszyscy jesteśmy kumplami, ale kiedy rozpoczyna się trening, wszyscy powinni być skoncentrowani na doskonaleniu swoich umiejętności. Czas treningowy jest bardzo cenny i powinien być wykorzystany mądrze.

Trenowanie
W celu uczynienia sesji treningowej tak efektywną jak to tylko możliwe, trener ( trenerzy ) są niezbędni. Trener utrzyma energiczne tempo treningu i pomoże zawodnikom w ćwiczeniach. Trener jest niezbędny do kontroli postępów lub błędów technicznych zawodników i poinformowania ich nad czym powinni pracować. Aby zawodnicy mogli skoncentrować się tylko na własnych postępach kiedy wykonują ćwiczenia – trener będzie bardzo potrzebny. Jeżeli nie macie trenera, powinniście go poszukać, gdyż bardzo pomoże to waszemu zespołowi.

Program Ćwiczeń
Ten program ćwiczeń jest oparty na pięciu głównych elementach niezbędnych w każdym aspekcie gry. Ćwicząc te elementy, będziecie w stanie zbudować zespół, który będzie w stanie współzawodniczyć z każdym. Ćwiczenia te są proste i ukierunkowane na wyćwiczenie pamięci mięśniowej zawodników tak, aby ich techniki były wykonywane odruchowo.

-Trening fizyczny – jeżeli w czasie meczu zawodnik jest zmęczony, wszystkie jego techniczne umiejętności są bezużyteczne – nie jest w stanie ich zastosować skutecznie. Konieczne jest wypracowanie kondycji. Kiedy grasz X-ball jest to jeszcze ważniejsze. Kiedy rozgrywasz mecze przez długie godziny, musisz móc utrzymać swoje ciało w szczytowej formie. Kondycja pomaga, szczególnie przy ostatnich meczach dnia i meczach finałowych kiedy wszyscy zaczynają odczuwać zmęczenie.

-Strzelanie na rozbiegu
Ćwiczycie to symuluje rozbieg zespołu. To bardzo cenna umiejętność, która pomoże twojej drużynie wygrać więcej meczy niż jakiekolwiek inne ćwiczenie.

-Strzelanie w biegu -
pozwoli wam użyć jednocześnie tak wielu karabinków jak to tylko możliwe i ułatwi zawodnikom ruch.To kluczowa umiejętność dla wszystkich zawodników.

1×1
Ta umiejętność jest podstawowa. Wszyscy zawodnicy wykonują to w każdej grze.

Pop – up Shooting
Wychylenie się znad / obok bunkra i oddanie celnego strzału. Podstawowa umiejętność dla zawodników grających na przodzie i na wężu.

Jest bardzo ważne, aby rozpoczynać cały nasz trening od rozgrzewki. Jeżeli chcesz uniknąć kontuzji, dobra rozgrzewka, przed każdym treningiem i przed każdą grą jest koniecznością. Jeżeli ktokolwiek przychodzi na trening spóźniony, upewnij się że on/ona wykonał pełną rozgrzewkę taką jaką odbył już cały zespół. To zawsze lepsze niż strata z powodu kontuzji 12 kolejnych treningów lub ważnego turnieju.

Rozgrzewka powinna trwać 10-15 minut i zawierać lekki jogging i rozciąganie. Bądź pewien że rozgrzałeś tak wiele mięśni jak to tylko możliwe.

Strzelanie na rozbiegu
To jest ćwiczenie z którym spędzicie bardzo dużo czasu. Jest nad wyraz przydatne. Wszystkie sesje treningowe Joy, rozpoczynają się tymi ćwiczeniami. Kluczowym słowem jest tu POWTARZANIE. Aby twoja pamięć mięśniowa – ciało zapamiętało ten ruch, musisz wykonywać go tak wiele razy jak to tylko możliwe. Kluczem jest, abyś oddał pierwszy swój strzał prosto w cel zaraz po sygnale startu meczu.

Umieść cele po drugiej stronie pola, i próbuj trafić je oddając pierwsze 3-4 strzały. Jeżeli nie trafisz przeciwnika pierwszymi strzałami to uda mu się schować za bunkier. Nie jest trudno trafić cel w serii 8-10 strzałów, ale to nie pomoże ci dużo w czasie meczu. Ćwicz również technikę wystawienia swojego markera zza bunkra, oddania strzału/strzałów bez zbyt dużego poruszenia się ( krótki ruch ). Ćwiczenie to trenujemy w,,One -with-the-Gun,, ProSchool.

Krok drugi ćwiczeń strzelania na rozbiegu to wykonanie kilku kroków w jakimś kierunku i strzelanie. Liczą się pierwsze strzały. Nie strzelaj 20 strzałów w każdym powtórzeniu, 5 -6 strzałów zupełnie wystarczy. Dokonuj wyraźnego zatrzymania między każdym powtórzeniem przed rozpoczęciem nowej serii strzałów. Musisz mieć przynajmniej kilka sekund przerwy przed następnym powtórzeniem. To bardzo ważne abyś zaprogramował swą pamięć mięśniową właściwie.

Trzeci krok strzelania na rozbiegu, to rozpoczęcie specjalizacji w tym ćwiczeniu dla rożnych zawodników. Front musi ćwiczyć szybki krótki sprint a potem strzelanie, lub strzelanie na początku a potem szybki bieg. Kowerzy, powinni ćwiczyć bieg do swoich bunkrów i strzelanie. Przemyśl dokładnie, jakie zadanie dla danego zawodnika jest najlepsze i pracuj nad nim. Nie zapomnij, że to ćwiczenie dotyczy tylko strzelania na rozbiegu- do ćwiczeń strzelania w biegu przejdziemy za chwilę.

Strzelanie w biegu
Ćwiczenie strzelania w biegu to kluczowa umiejętność którą twoi zawodnicy powinni opanować. Bieg musi być wykonywany pod różnymi kątami w stosunku do celu. Kluczowym słowem dla ćwiczeń strzelania w biegu jest „POPRAWKA”. To co przez to rozumiem, to że musisz brać poprawkę w celowaniu biorąc pod uwagę twoją szybkość i bezwładność kulki w stosunku do celu. Na przykład jeżeli biegniesz z lewej strony na prawo, musisz celować z lewej strony celu. Czym większa jest twoja szybkość, tym większą poprawkę musisz uwzględnić. Najlepszym sposobem wykonywania tego ćwiczenia, to postawienie kogoś za tobą, aby kiedy biegniesz przekazywał ci gdzie padają twoje kulki. Jeżeli biegniesz z lewej strony na prawą, a twoje kulki padają z prawej strony celu, musisz wziąć większą poprawkę na lewo. Jeżeli idą w lewo musisz zmniejszyć poprawkę. Jeżeli pierwsze Reeballe trafiły cel, a kolejne padają z prawej strony, oznacza to że zwiększyłeś szybkość biegu ale nie zmieniłeś poprawki. Takie same uwagi dotyczą biegu z prawej strony na lewą, ale w tym przypadku, musisz celować ku prawej stronie celu. Skoncentruj się również na zastosowaniu tego ćwiczenia przy rozbiegu.W ten sposób wyostrzysz swoje wyczucie poprawki gdy strzelasz biegnąc do swojego bunkra z pełną szybkością. Upewnij się, że twoi kowerzy pracują ciężko ćwicząc strzelanie w bok na swoich rozbiegach do rogów pola, a przedni zawodnicy pracują nad strzelaniem w biegu strzelając pod mniejszym kątem – bardziej do przodu. Możesz także wprowadzić ćwiczenie slalomu, przebiegu środkiem, wszelkie ustawienia które umożliwią zawodnikom strzelanie do wielu celów w jednym przebiegu. Wszystkie te ćwiczenia powinny być nadzorowane przez innych zawodników lub trenera zapewniając ćwiczącym stałą pomoc.

Ćwiczenie 1 x 1
To jest to z czym twoi zawodnicy będą się stykali w czasie gry – gun fighting z przeciwnikiem. Wykonując to ćwiczenie, twoi zawodnicy nabywają podstawowych umiejętności niezbędnych w grze. Wiele technik stosowanych przez Joy może być przekazanych tylko osobiście gdyż bardzo trudno je opisać. Jeżeli masz możliwość uczestniczyć w,,One-wit-the-Gun,, Pro School lub Pro Training Camp który prowadzimy w Szwecji, pomoże ci to bardzo. Jeżeli nie możesz uczestniczyć w tych treningach, przedstawię ci sposób w jaki możesz nad tym pracować:

Jeżeli masz 6 zawodników do tego ćwiczenia, ustaw 3 bunkry po jednej stronie pola, i trzy inne na wprost tamtych. Nie powinny to być takie same bunkry i każda para bunkrów powinna być umieszczona od siebie w odległości innej niż pozostałe pary. Następnie umieść swoich zawodników za bunkrami. Gracze po jednej stronie pola mogą wychylać się zza bunkra tylko po jego lewej stronie i górą. Zawodnicy po drugiej stronie pola mogą się wychylać tylko po prawej stronie swego bunkra i górą. Wszyscy rozpoczynają ćwiczenie w tym samym czasie i powinno ono trwać 1 minutę. Kiedy tylko któryś z zawodników zostanie trafiony, powinien niezwłocznie krzyknąć,, trafiony,, głośno i wyraźnie, i przerwać swoje ćwiczenie na 10 sekund. W tym momencie zawodnik który go trafił wie że wykonał swe ćwiczenie skutecznie, a ten który został trafiony ma czas na przemyślenie dlaczego tak się stało. Powinieneś w czasie przerwy przemyśleć i zrozumieć dlaczego i jak zostałeś trafiony lub trafiłeś przeciwnika, czas ten jest niezbędny dla procesu nauczania. Jeżeli zawodnik nie zrobi tej przerwy, będzie otrzymywał kolejne trafienia w ten sam sposób i w to samo miejsce kolejny i kolejny raz bez nauczenia się niczego.

Kiedy minuta minęła, krzyczysz,,zmiana,, i każdy z zawodników przesuwa się 1 bunkier w lewo. W ten sposób każdy z was zagra z obu rąk z lewej i prawej na różnych bunkrach przeciwko różnym przeciwnikom. Jeżeli masz nieparzystą liczbę zawodników, niech jeden z nich nadzoruje kolegę lub odpoczywa przez 1 minutę.

To ćwiczenie bardzo pasuje do snapboxu. Jeżeli połączysz 2 snapboxy razem, możesz wykonywać to ćwiczenie w ogródku z przyjacielem. Ćwiczenie to cały czas podnosi poziom gry zawodnika. Nie ma takiego poziomu technicznego na którym możesz go zaniechać.

Pop up / Snapshooting
Ustaw każdego z zawodników za niskim bunkrem. Ćwiczenie to zawiera wychylenie się górą ponad bunkrem i oddanie 1 lub 2 strzałów do celu. Kluczem jest tu wychylenie się, oddanie strzału i ukrycie się za bunkrem SZYBKO. Nie martw się za bardzo o to czy trafiłeś cel czy nie. Jedyną rzeczą o którą musisz się martwić, to zrobić te ćwiczenie szybko. Celność przyjdzie automatycznie, kiedy zawodnicy zrobią dość dużo powtórzeń. Ustaw przednich zawodników za wężem aby mogli stamtąd ćwiczyć snapshooting. To ćwiczenie jest fizycznie bardzo wyczerpujące, ale wiele pomoże.

Trening Fizyczny
Program treningu fizycznego powinien być bardzo intensywny w czasie zimy, później spowolniony trochę, ale nadal wykonywany w dobrym tempie w trakcie trwania sezonu paintballowego. Fizycznym treningiem może być wiele rzeczy. Spróbuj przygotować taki program indywidualnie dla każdego zawodnika. Niektórzy z graczy potrzebują większej szybkości i powinni zatem popracować dużo nad siłą swoich nóg i nad mięśniami brzucha. Inni potrzebują większej wytrzymałości i powinni popracować nad tym. Zawodnicy grający na wężu muszą mieć mocne mięśnie górnej części ciała aby móc snapować szybko oraz mocne nogi aby szybko dostać się na węża.
Ale wszyscy twoi zawodnicy potrzebują:
-szybszych nóg- ( rozbiegi )
-mocnych mięśni brzucha- ( snapshooting )
-Wytrzymałości ( być w stanie rozegrać w 100 % wszystkie mecze )
To podstawa : kiedy jesteś zmęczony, nie myślisz sprawnie. Kiedy jesteś wysportowany będziesz podejmować lepsze decyzje w czasie trwania gry.

Wszystkie elementy zawarte w tym programie treningowym, uczynią twój zespół lepszym we wszystkich podstawowych umiejętnościach których potrzebujesz. Podniosą one również morale zespołu i zaufanie – a to bardzo ważny element gry.
Da to zespołowi poczucie dyscypliny które pomoże zawodnikom w czasie zawodów.Twoi gracze będą rozumieli znaczenie i ważność bycia punktualnym, utrzymania swojego wyposażenia w sprawności i przechodzenia przez zaplanowane działania Razem.
—
Autor : Magued Idris – Joy Stockholm sales@reball.se
Za zgodą autora tłumaczył Krzysztof Hibel

autor: Magued Idris

Materiał publikowany na TSPb.net w celach edukacyjnych, jeżeli któryś z autorów nie wyraża zgody na publikację prosimy o niezwłoczny kontakt!

Sobota 7 maja 5:15 rano – pobudka. Krótki spacer, w drodze szybkie śniadanie na stacji benzynowej. Jest zimno, słońce niedawno wstało. Poloneza czas zacząć.

Tak rozpoczął się dla mnie pierwszy turniej ligi PLP w sezonie 2011. Lokalizacja w samym centrum miasta, ciekawy layout i 28 drużyn z najdalszych zakątków Polski.
Rozgrywki otworzyły mecze MasterLigi a honory pierwszego meczu czyniły drużyny Hunters Crew II oraz GoodFellas. Na dzień dobry zacięty mecz zakończony wynikiem 2:3. Już wiadomo ,że w MasterLidze w tym roku nie będzie łatwo. W grupie A przodują pewnie drugie składy Polskich potęg. Zacięta walka o zwycięstwo w grupie B w której Hunters Crew z Poznania uległo Therapy. W grupie C walka o drugie miejsce pomiędzy Wikingami oraz Madsheep. Nerwy, kary, bany. Gry eliminacyjne trwały do 14:30 i ostatecznie prawo do awansu, wygrywając wszystkie swoje mecze, wywalczyły sobie drużyny Warsaw United II, Therapy i First2Fight. Do starych wyjadaczy dołączył lucky looser – Ranger 3.

O 15 zabawa rozkręciła się na dobre – wystartowała SuperLiga. W sezonie 2011 bierze w niej udział niestety tylko 6 drużyn. Ale za to jakich. Każda drużyna rozgrywa po 2 mecze eliminacyjne. Ranger i Warsaw United bez niespodzianek wygrywają oba swoje mecze. Assassins i Ranger 2 po jednym, a dzielnie walczące beniaminki Wikingowie oraz WildStyle niestety będą musiały się spotkać w meczu o 5. miejsce. Wysoką formą już w eliminacjach wykazuje się Ranger 2, przegrywając nieznacznie z WU. W eliminacjach spotyka swoją siostrzaną drużynę i zaczyna ją ogrywać. Pierwszy skład budzi się do gry i ostatecznie wygrywa 4:2, choć walka o każdy punkt była bardzo wyrównana i wizualnie mógł tu paść remis. W meczu o 5. miejsce też nie ma słabych. Wild Style zaczyna mocno, i praktycznie ogrywa Wikingów ale chłopaki nagle przypominają sobie w jaki sposób w zeszłym roku zapewnili sobie awans do tego elitarnego grona i rozpoczynają odrabianie strat. 4:4 pokazuje się na tablicy. Kolejny zacięty punkt, nerwy, zdarte gardła, każdy ledwo dyszy, buzzer wciska Wild Style. Niestety zbyt pochopnie – kara. Mecz wygrywają wojownicy z północy. Z mojej strony wielki szacunek budzi fakt podjęcia wyzwania przez obie drużyny awansujące z niżej ligi. Choć na początku odbiorą srogą lekcję, to jednak granie z najlepszymi pozwoli im się bardzo szybko rozwinąć i jak się spodziewam w kolejnych turniejach będą one już walczyły o wyższe miejsce w rankingu. Brawo! W półfinałach jedyna drużyna spoza stolicy spotkała się z rodowitymi warszawiakami. Konkretny łomot i WU walczy o zwycięstwo. W meczu o 3. miejsce Ranger II potwierdza swoją wysoką formę i wygrywa dość pewnie z Assassins. FINAŁ. Starzy znajomi z zeszłorocznego finału SuperLigi w Krakowie. Jest już szaro, pada deszcz, mecz rusza. Jakby powtórka z września – 4:4 nikt nie chce przegrać. Freestylowi chuligani wygrywają z żelazną dyscypliną Rangera. Pierwszy turniej SuperLigi wygrywa WU. Jak łatwo się domyślić Ranger już szykuje rewanż. Najbliższa okazja być może już w Krakowie.

Niedzielne boje rozpoczęły się od finałów MasterLigi. Warsaw United II bierze przykład z pierwszego składu i gładko ogrywa wszystkich zapewniając sobie zwycięstwo w turnieju. Drugie miejsce Therapy. Najniższy stopień podium zajmuje trzeci skład Ranger, przed First2Fight z Kielc.
Rusza OpenLiga która choć jest najniższą dywizją poziom ma zdecydowanie przyzwoity. 10 drużyn w tym jedna zagraniczna. Z grupy A awansują Silesia United oraz Predators, z grupy B Red Hot Kaunas przed Assassins II. Pierwszy półfinał zwycięża Predators przed gośćmi z zagranicy. W drugim meczu po morderczej walce drużyn z południa Polski 3:2 wygrywa Silesia United. Mecz o 3. miejsce jest więc rewanżem z fazy grupowej. Assassins nie dają sobie wydrzeć podium i tym razem ogrywają gładko Kaunas. W meczu o zwycięstwo w OpenLidze wątpliwości nie pozostawia SU i gładko pokonuje Predators.

Na tym drugi dzień zmagań się kończy. Zmęczeni, poobijani ludzie wracają do domu. Jedni z uśmiechem na ustach inni z planem na obicie się w kolejnym turnieju. Okazja do tego nadchodzi przecież już wkrótce – pod koniec miesiąca w Pabianicach.

Tekst: Szymon Kwater, koordynator PLP/drużyna Assassins
Zdjęcia w tekście: Łukasz Praski

Więcej zdjęć z turnieju autorstwa Łukasza Praskiego: https://picasaweb.google.com/Luk4sPL/PLPWarszawa2011

Materiał video z turnieju:

Wyniki SuperLiga:
1. Warsaw United
2. Ranger Warsaw
3. Ranger 2
4. Assassins Cracow
5. Wikingowie
6. Wild Style

Wyniki MasterLiga:
1. Warsaw United II
2. Therapy
3. Ranger 3
4. First2Fight

Wyniki OpenLiga:
1. Silesia United
2. Predators
3. Assassins 2
4. Red Hot Kaunas

Na koniec marca 2011 miała miejsce pierwsza edycja Millennium Series, najbardziej prestiżowej Europejskiej ligi paintballowej. Turniej odbył się na hipodromie Longchamp, z obecnością 3 polskich ekip – Rangera i 2easy w SPL oraz Warsaw United w D1, którzy sędziowali ten turniej. Jest to pierwszy turniej serii Millennium, na którym naszym ekipom udało się zająć tak wysokie pozycje, jak również pierwszy turniej na którym Polacy byli tak licznie obecni na trybunach. Zapraszamy do materiału który udało nam się złożyć – poniżej znajdziecie pełne wyniki eventu, a także opinie i materiały dotyczące polskich ekip biorących w nim udział.

CPL:
1. San Diego Dynasty
2. Art Chaos Moscow
3. Toulouse Tontons
4. Breakout Spa

SPL:
1. Dogs D Amour Thessaloniki
2. Birmingham Disruption
3. Ranger Warsaw
4. 2easy Warsaw

Roster Rangera na turnieju:

• Tomasz Germata – trener
• Sławek Pacek – cpt, back
• Łukasz Koczerżuk – dorito
• Robert Błaszczyk – dorito
• Artur Żokowski – snake
• Krzysztow Stein – snake
• Łukasz Słojewski – dorito
• Filip Odważny – snake

Ranger zagrał 43 punkty, wystrzelał przy tym 45 kartonów.

Transport do Paryża: samolotami  z Poznania i Warszawy, lot 3h, całość podróży ok 8h.

Turniej z perspektywy Rangera:

Rozpoczęcie sezonu to zawsze wielka niewiadoma. W głowach jeszcze ciche echa końcówki ubiegłego roku. Przed oczami nowe wyzwania i nowi-starzy przeciwnicy. Drużyny z czołówki nieustannie poszukują nowych talentów, inspiracji, optymalnej formy i zestawienia wyjściowej piątki. Skład naszej drużyny rozszerzył się o kilku znakomitych zawodników. Szeroki skład i ostra walka o pierwszą piątkę mają dać nam efekt w postaci wyników. Celujemy w obronę tytułu Mistrza Polski, czołową 6 SPL i poprawę wyniku w GT. Plan bardzo ambitny.

Za nami ciężka praca zimą. Treningi indywidualne dla wielu są testem odporności psychicznej. Ranger, jak żadna inna drużyna w Polsce, składa się z zawodników rozproszonych po całym kraju. Plusem jest otwartość na nowe talenty, wadą odległość i brak regularnego, wspólnego treningu. Tutaj rządzi zasada, „pokaż jak dobry jesteś, a my ci powiemy gdzie zagrasz”. Za nami pierwsze dwa sparingi,

które nie napawały nadmiarem optymizmu. Oba wewnątrz drużynowe służyły tylko jednemu celowi, otrzaskać skład jadący do Paryża. Miała być miazga dalszych składów, wyszła walka „jedynki” o przetrwanie. Dowodzi to jednocześnie jak mocna jest nasza ławka. Możemy obecnie śmiało powiedzieć, że jesteśmy gotowi wystawić dwa pełnowartościowe składy. To ogromna ulga dla szkoleniowca, jak i presja dla zawodników. Licz się dyspozycja. Jesteś słabszy, robisz miejsce lepszym.

Ten rok jest dość wyjątkowy, bo otwarcie ma miejsce w Paryżu podczas ligi Millennium. Nie pamiętam sezonu, który zaczynałby się turniejem ligi Millennium. Nie ma miejsca na błędy. Nie było czasu na ogranie się na turnieju niższej rangi. Konfrontacja na punkty i od razu najwyższa stawka. Pojechaliśmy do Paryża z lekką obawą, ale i masą nadziei na poprawę wyników z zeszłego roku, gdzie dwukrotnie odpadaliśmy w 1/16. Mecze grupowe, dwa w piątek i jeden w sobotę układały się po naszej myśli. Po dwóch wygranych powinniśmy być już pewni awansu, jednak pozostałe wyniki dały furtkę przeciwnikom na wyprzedzenie nas. Co więcej, musieliśmy ugrać minimum 3 punkty w trzecim meczu, aby być pewnym awansu. Po solidnym zwycięstwie nad Freestylem Moscow i ciężką przeprawą z Agrression The Hague został nam gospodarz, Hellwood Paris. Drużyna z tradycjami, osiągnięciami i apetytem na awans z grupy. Ostatecznie wygraliśmy ten pojedynek i awansowaliśmy z grupy z pierwszego miejsca do fazy pucharowej. „Sunday Club” był nasz. To dobre otwarcie sezonu. Niedzielne potyczki rozpoczęliśmy od

Readin Entity. Brytyjczycy, mimo, że lucky looser, stawili porządny opór. Wynik 4:2 i awans do najlepszej 8 turnieju. Tak daleko jeszcze nie byliśmy. Otwiera się realna szansa na „final four”, czyli prestiż gry na polu CPL przy pełnych trybunach. Walczymy o ten zaszczyt z FiveStar Lleida. Znani nam z poprzednich lat przeciwnicy okazują się słabiej przygotowani od nas i ulegają 4:1, w dość kontrolowanym przez nas pojedynku. Mecz o finał z Dogs d’amour Thessaloniki był pełen zwrotów akcji, ostatecznie przegraliśmy bardzo nieznacznie, czując, że to nasz turniej. Wychodząc z pojedynku z grekami wzmocnionymi gwiazdami z USA wiedzieliśmy, że czeka nas walka o trzecie miejsce. Mecz przyszło nam toczyć z drużyną 2Easy, która tak jak my, odnosiła właśnie życiowy sukces. Po przegranej z Birmingham Disruption, do meczu z nami podeszli chyba zdekoncentrowani. Przegrywali już 3:0 by odrobić wynik na 3:3. Finałowy punkt był jednak nasz, jak i cały mecz i pierwsze podium w SPL. Jednocześnie gratulujemy kolegom z 2Easy znakomitego wyniku, bo wiemy doskonale ile pracy kosztuje walka w tak wyrównanym towarzystwie, jakim jest niewątpliwie SPL.

Wynik nie byłby możliwy gdyby nie dbałość o nas ze strony sponsorów, Planete Eclipse, Skill oraz Dark Sports, którzy dołożyli sporo starań by sprzęt i kule spisywały się optymalnie. Ukłon dla pblivescores.com za bieżącą relację. Ponad to można postawić tylko jeden czynnik, kibiców. Dziękujemy serdecznie za doping zza siatki. Armia Polaków, jaka pojawiła się na Longchamp w Paryżu dodawała skrzydeł. Sprawiała, że biegaliśmy szybciej i strzelaliśmy celniej. To również wasz sukces.
- tekst zbiorowy autorstwa drużyny Ranger

Roster 2easy na turnieju:

• Michał Zieliński (k) – cpt, back
• Tomasz Dobrzyniak – dorito
• Maciej Socharski – snake
• Jacek Parczewski – dorito
• Dariusz Żyluk – insert

2easy zagrało 43 punkty, zużywając przy tym ok. 40 kartonów.

Transport do Paryża: Samochodami w czasie 20h w jedną stronę, w tym droga powrotna przez Rio de Świebodzineiro.

Drużynowa galeria z tego turnieju do znalezienia pod tym adresem: https://picasaweb.google.com/2easy.warsaw/MillenniumParyz2011SPL4thPlace#

Relacja 2easy z tego eventu w języku angielskim do znalezienia na ich Facebooku drużynowym, tutaj: http://www.facebook.com/notes/2easy-warsaw/lucky-loosers-millennium-paris-4th-place-spl/10150154581798027

Po Millennium Series zawsze możemy spodziewać się obfitych stoisk z gadżetami, najlepszych drużyn i najlepszej imprezy paintballowej w Europie. Ponad 100 drużyn, 3-dniowe zmagania i jakimś cudem każdy chce wygrać. Największą wolę walki zobaczymy na meczach CPL lub SPL. Dla przykładu ciekawy ruch zastosował Marseille Icon przeciwko San Diego Dynasty wpuszczając z ‘brejka’ 2 osoby na węża, gdzie ta biegnąca z tyłu osłaniała tę pierwszą. Również polecam zobaczyć mecz SK Moscow z London Nexus – chłopaki dają niezłe widowisko.

Z perspektywy 2easy, nasz własny występ był masą sukcesów i porażek, jednak same gry grupowe były porażką. Pierwszy mecz z Vision Marseille przegraliśmy po prowadzeniu 3-0, chłopaki z Francji użyli swojego doświadczenia i dzieki temu z nami wygrali. Następny mecz z francuskim Scalpem poszedł nam troche lepiej, lecz w trakcie jego trwania przy wyniku 3-0 dla nas, przeciwnicy zaczęli się podnosić. Przy wyniku 3-2 baliśmy się żeby historia z poprzedniego meczu się nie powtórzyła ale ze spokojem sprowadziliśmy ten mecz do wyniku 4-2. Po piątkowych meczach został nam mocny niesmak po przegranej z Vision w końcu było tak blisko, dlatego wieczorem przed sobotnim ostatnim meczem grupowym staraliśmy się wyciągnąć wnioski z obu meczy. W sobotnim meczu ulegliśmy 4-1 przeciwko Copenhagen PB Club przy bilansie 1 wygranej i 2 przegranych z grupy się raczej nie wychodzi. Do końca nie wierzyłem w informacje o naszym wejściu jako lucky loser aż nie zobaczyłem rozpisek na niedzielne gry. Gramy z Brussels Graffiti podobno mają „amerykańca” i w grupie pokonali Comin At Ya wiec raczej nie spodziewałem się łatwego meczu. Przed niedzielnymi grami w sobote wieczorem dzieki BOAR PAINTBALL, naszymi grami postanowił zająć się Kim Ovrid z Celtic Paintball który też założył drużynę Drammen Solid. Sobotni wieczór spedziliśmy z Kim’em nad taktykami. W niedziele po czterech godzinach snu wyruszyliśmy na pole pełni wiary w siebie. No i nie powiem bo jakoś szło Graffiti po zaciętym lecz wyraźnie na naszą stronę meczu uległo nam 4-1. A następny mecz 2easy gra przeciwko? Drammen Solid – jednak Kim postanowił prowadzić nas do końca. Ten mecz był typową wojną jaką 2easy uwielbia uprawiać. Mecz zakończył się wynikiem 4-3 dla ‘warszawiaków’ jednak nie obyło się bez odrobiny szczęścia w ostatnim punkcie. W meczu półfinałowym Birmingham Disruption chyba nie miało wiekszych problemów żeby z nami wygrać a z naszej strony było już dość dużo czynników które wpływały na naszą słabą grę. I tak jak można było się tego spodziewać o 3 miejsce walczymy z Rangerem Warsaw. Po ich wstępnej trzy-punktowej dominacji w końcu my przejeliśmy pałeczke doprowadzając do remisu. Niestety w ostatnim punkcie popełnione błędy nie pozwoliły przeczekać punktu aby doprowadzić do dogrywki i w taki sposób 2easy Warsaw kończy turniej na 4 miejscu. Bardzo dobry wynik na otwarcie sezonu, niby niedosytu czuć nie możemy gdyż trochę szczęście zadecydowało o naszym wyniku lecz wiemy że stać nas na więcej i zamierzamy do Bittburga pojechać z dużo lepszą formą.

2easy Warsaw chciało podziękować swoim sponsorom BOAR Paintball, CELTIC Paintball, MAXLANS.COM oraz firmie ISOSTAR.
- Tomasz Dobrzyniak 2easy Warsaw

Materiał video z meczu SPL 1/16 2easy vs Drammen Solid:

Wyniki pozostałych dywizji MS Cup Paris:

D1:
1. Manchester Firm
2. Epidemy HPS Lille
3. Redball Paris
4. 7eme Compagnie Nancy

D2:
1. Izmir Angelpark
2. London Defiance
3. Dragon Legion Porto
4. Why Not Paris

D3:
1. GFY – Evolution
2. Joe Bar
3. Personal Vendetta
4. Piratas

Fotografie w materiale: Przemysław Szałucki – Goodfellas
Opracowanie materiału: śnieży

Część 1. Postawa

Część 2. Snapshooting

Część 3. Strzelanie z niskiej pozycji

Część 4. Bieganie ze strzelaniem

Część 5. Wślizgi

Część 6. Ćwiczenie stałych elementów gry

Część 7. Trening fizyczny

Część 8. Sprzęt i napisy końcowe

Bonus. Trailer filmu

Disclaimer: wszystkie materiały video są zamieszczone w serwisie YouTube i są ogólnodostępne dla każdego, TSPb.net jedynie osadza je tutaj wykorzystując kod YouTube. Nie popieramy piractwa i wszystkich zainteresowanych zachęcamy do zakupu filmu w wersji DVD, natomiast wszelkie ewentualne roszczenia odnośnie samego materiału video zgłaszać należy do serwisu YouTube.

Subiektywna ocena TSPb.net: 4/10
Jednym zdaniem: Ciekawy pomysł, ale znacznie praktyczniejszym rozwiązaniem jest wydruk kilku kopii layoutu na kartkach i nanoszenie strategii na nich – tylko dla osób z nadmiarem gotówki lub iPhonem po JB.

Imię nazwisko: Robert Błaszczyk
Data urodzenia: 11.05.1982
Pozycja na polu: „front”, strona dorito
Rok, w którym zacząłeś grać: grudzień 2005
Pierwsza drużyna: G3W
Obecna drużyna: Ranger
Ulubiony marker: EGO
Ulubiona maska: DYE I4
Sponsorzy: Eclipse, Skill paintball, EGO, PSI, TSPB, Draxxus
Ile podów zabierasz na pole: Jeżeli wiem, że mecz ma być szybki i atakujemy głęboko na brejku to 3, a standardowo 4
Kiedy ostatnio grałeś w lesie: 3 lata temu
Ulubiony gracz PRO: każdy agresywnie grający !!
Ulubiona drużyna PRO: RUSSIAN LEGION
Czy dostałeś kiedyś bana: tak i był to turniej PPLH
Ostatnia zrobiona kara + za co: 1for1 w Paryżu, walka o 3 miejsce (trafienie w spłuczkę)
Ostatnia kontuzja: nigdy w życiu nie miałem kontuzji
Co robisz poza paintballem: prowadzenie własnej działalności, dom, żona, dzieci
Ulubiona kuchnia: azjatycka i włoska
Ulubiony zespół muzyczny: Faithless
Uprawiane sporty: Paintball, bieganie, squash
Czego nie lubisz: fałszywych ludzi
Co lubisz: grać w paintball ;-))

TSPb.net: Jak zacząłeś swoją przygodę z paintballem (drużyny, powody)
Robson: W 2005 roku kupiłem marker GT COMANDO (sobie na gwiazdkę) z zamiarem gry w lesie, ale na forum PSI znalazłem wątek „szukamy zawodnika – speed”, do którego się wpisałem i na gg odezwał się do mnie Jacol z G3W, który zaprosił na pierwszy trening speedballa. „Strzelanie” miało miejsce na sali 4×5 metra, a przeszkody zrobione były z materacy. Sam dzisiaj zastanawiam się jak to mnie mogło wciągnąć, bo było dramatycznym przeżyciem, hehe!! Na szczęście szybko hala została zamieniona na inne miejsce treningowe (udostępnione przez Los Lobos) i tak naprawdę dopiero tam poczułem prawdziwy smak painta.

TSPb.net: Kiedy i jak trafiłeś do Rangera?
Robson: Historia jest bardzo specyficzna i wiąże się z Majmą, który wciągnął mnie do Rangera. Niestety, ale nikt nie wierzył w pierwszym okresie, że będę grał w paintball, bo cytuję „betonowy kloc nigdy nie zagra”. Ważyłem prawie 100 kilo i bardzo wytrwale od 14 lat trenowałem siłownię (jak to można trenować) co mocno ograniczało ruchy tak potrzebne w grze na polu paintballowym. Postanowiłem rzucić po 14 latach ten bezsensowny sport na rzecz painta i wspólnie we dwójkę z Majmą zaczęliśmy trenować w Poznaniu. Pierwszą szansę od Rangera dostałem w Pradze (Centurio), gdzie pokazałem to, czego nauczył mnie mój mały mistrz (Majma);-)). Jak widać z perspektywy czasu, musiało się to podobać Rangerowi, który wprowadził mnie w swoje szeregi. W przeciągu bardzo krótkiego czasu stałem się czołowym zawodnikiem najlepszej drużyny w PL, co było okupione bardzo ciężką pracą na treningach, bo nie łatwo stać się zawodnikiem tak renomowanej marki.

TSPb.net: Ranger to drużyna warszawska. Jak to się stało, że macie w składzie tylu zawodników z poza stolicy?
Robson: Ranger, kiedyś był drużyną typowo warszawską, ale przyszedł dzień, w którym potrzebował „odświeżenia”. Chłopaki zebrali najbardziej wartościowych zawodników z całej Polski, którzy dołączyli do teamu i dzisiaj wspólnie ze „starym Rangerem” walczą o najwyższe miejsca w PL oraz Europie.

TSPb.net: Nie przeszkadza wam to rozproszenie w budowaniu drużyny?
Robson: Nie, tym bardziej, że każdy z nas jest bardzo zdyscyplinowany i nawet jeśli nie ma możliwości iść na trening, to wkłada po 14 godzinach pracy trampki i leci 8-10 kilometrów dla utrzymania kondycji. Poza sportem jesteśmy przyjaciółmi, co bardzo pomaga w budowaniu przyszłości Rangera. Spotykamy się bardzo regularnie na sparingach w celu zgrania się przed turniejem.

TSPb.net: W turniejowej siódemce Rangera pojawia się regularnie aż trzech zawodników z Poznania, jak Wy to robicie?
Robson: To pytanie chyba nie do mnie, tylko do osób decydujących o wyborze zawodników do podstawowego składu, ale podejrzewam, że coś w nas Poznaniakach jest wyjątkowego skoro tak jest, że aż 3 gra w podstawowym składzie. Skromność RULEZ ;-)))

TSPb.net: Jakie są najmocniejsze strony Rangera?
Robson: Nie mogę powiedzieć bo wtedy wydam największą tajemnicę ;-)))

TSPb.net: Jak Twoim zdaniem zmieniła się scena paintballowa w Polsce w ostatnich 3 latach i jak na tym tle zmieniał się Ranger?
Robson: Niestety, ale pod względem turniejowym robi się dramat, rośnie ilość osób grających ale jakość turniejów strasznie spadła co mnie osobiście martwi. Zamiast wszyscy „właściciele” dogadać się razem i stworzyć coś, co będzie turniejem na miarę MISTRZA POLSKI, tworzone są różne ligi i każdy jej zwycięzca ogłasza się najlepszą polską drużyną. De facto nikt nią nie jest, bo nie rywalizujemy wszyscy na tym samym podwórku. Mam nadzieję, że doczekam jeszcze prawdziwej polskiej ligi, która będzie jedyną w tym kraju i będzie wyłaniać mistrza!!! Jest PLP, które w 2010 roku zebrało wszystkie najlepsze drużyny w kraju wyłaniając obiektywnego mistrza, ale już w 2011 te drużyny są w zupełnie innych ligach i każda z nich może nazwać się po ich wygraniu najlepszym w PL. Moim zdaniem polski paintball nie ma wpływu na Rangera, poza utrzymywaniem marki na rynku lokalnym, czy pozyskania nowych zawodników.

TSPb.net: W tym sezonie zaczęliście od sensacyjnego 3-go miejsca w SPL Millennium Series, pokonując 2easy, z którymi rywalizacja idzie łeb w łeb od przeszło trzech lat. Jak odbierasz ten wynik?
Robson: KRÓTKO – MEGA SUKCES dla obu drużyn. Jeżeli chodzi o Rangera, to zarówno ja jak i kilku zawodników, z którymi przegadałem na ten temat dużo czasu, założyli sobie plan i na ten moment sukcesywnie go realizujemy.

TSPb.net: Jak odnosisz się do rywalizacji z 2easy i Warsaw United?
Robson: 2easy bardzo szanuję za ich osiągnięcia i lubię z nimi grać. Warsaw United muszą się nauczyć grać uczciwie i po europejsku, a nie jak chuligani, wtedy gra z nimi nabierze smaku. Lubię zawodników obu drużyn pomimo moich czasami kontrowersyjnych zachowań, które mają na celu wyzwolić adrenalinę w naszych organizmach ;-)))

TSPb.net: Ile godzin tygodniowo trenujesz, jak wyglądają wasze treningi?
Robson: Niestety od grudnia 2010 r. przez 3 miesiące byłem poważnie chory, co uniemożliwiło mi trenowanie. Na dzień dzisiejszy koniecznie minimum raz w tygodniu paintball – 3 godziny/trening (poza tym sparingi i turnieje) i 2 razy w tygodniu bieganie oraz w miarę możliwości idę pograć w squash, więc pomimo tego, że byłem chory, to jestem w bardzo dobrej formie. Trening zaczynamy od brejka strzelanie do wiaderek stojąc oraz biegając. Kolejny etap to gra na przeszkodzenie naprzeciwko siebie (wiele różnych wariantów) i kończymy grą 1 na 1 lub 2 na 2. Treningi zawierają najważniejsze elementy gry.

TSPb.net: Ile sparingów i turniejów w roku rozgrywasz, ile to dni poza domem?
Robson: W 2009 i 2010 rozegrałem łącznie ponad 25 turniejów i około 15 sparingów co uznaje za prywatny sukces. W 2011 roku zagram cała ligę Millennium oraz polskie PLP. Czas poza domem, to coś dla mojej Żony, hehehe. Ona na pewno będzie mogła się wypowiedzieć w tym temacie, ale tak poważnie, to bywały miesiące w mojej karierze w których byłem 1/3 dni poza domem.

fot. Łukasz Praski

TSPb.net: Jak Twoje otoczenie/rodzina znosi Twoją pasję?
Robson: Spoko, bez problemu, bo osoba bez pasji/hobby, jest jak ktoś bez duszy.

TSPb.net: Wymień trzy najlepsze turnieje, w jakich grałeś i trzy największe sukcesy, jakie odniosłeś?
Robson: Najlepsze turnieje: CENTURIO RYGA 2009, FINAŁ PPXL 2008, MILLENNIUM PARYŻ 2011, jest ich dużo więcej ale miały być trzy ;-)). Największe sukcesy: dwukrotne zdobycie mistrza polski 2008 i 2010. Podium w Paryżu na polu SPL. Awans do SPL.

TSPb.net: Ostatnie pytanie, które zadaje sobie każdy gracz, „czy warto było…”?
Robson: Raz wicemistrz Polski, dwukrotny Mistrz Polski, jako pierwsza drużyna w historii polskiego paintballa dostająca się do SPL, jako pierwsza drużyna w historii polskiego paintballa, która stanęła na podium SPL. Zdobywca lig PPLH, PPXL, wygrywanie z czołowymi drużynami EUROPY i pytasz czy było warto?? OJ TAK, BYŁO WARTO JAK CHOLERA!!!

Użyte w materiale zdjęcia pochodzą z archiwów drużyny Ranger Warsaw/Roberta Błaszczyka i należą do różnych autorów, m.in Łukasz Praski, Bullitproof Monkey i innych. Jeśli któryś z autorów nie wyraża zgody na ich publikację prosimy o niezwłoczny kontakt.

Group C
Ranger Warsaw
Roosters Ulm
London Tigers
Sugar Daddys Uppsala

Group D
2easy Warsaw
Offenbach Comin At Ya
Marseille Taz
Undertakers Liege

Znana jest także rozpiska D1:

Group A
Warsaw United
Lisbon Benfica 2
Coyotes Moscow
Copenhagen PB Club 2

Oraz layout pola:

Wyniki 2 ligi (jedynie rozgrywki grupowe):
GRUPA 1
1. First2Fight
2. 2easy II

GRUPA 2
1. Assassins II
2. Goodfellas II

GRUPA 3
1. Ninja
2. Czarna Rota

GRUPA 4
1. BallBreakers
2. Ninja II

Fotografie dzięki uprzejmości Jacka Parczewskiego – 2easy Warsaw

Galeria zdjęć na stronie ligi: nlpb.pl

Oficjalny materiał video z turnieju:

Oraz kolejny materiał video:

Z powodu silnego wiatru, który ma się utrzymać do niedzieli 10 kwietnia turniej z weekendu 9-10 kwietnia został przeniesiony na weekend 16-17 kwietnia.

Człowiek ma jakieś normalne hobby, gra w kosza, zbiera znaczki, popija piwko po robocie z kumplami, aż za czyjąś namową, przez przypadek lub jakimś innym cudem trafia na grę paintballową i wtedy się zaczyna. Zaraz po pierwszych grach pojawia się pierwszy sprzęt kupiony za pieniądze, które starzy dali na opłacenie warunku z konstrukcji lub z innego źródła. U każdego wygląda to inaczej w szczegółach, ale schemat jest zawsze taki sam.

Gdy już zdecydujemy się na zakup pierwszego sprzętu po jakimś czasie nadchodzi ten moment o którym powiedziałem na wstępie.

Nasz sprzęt jest nadal niezawodny, cudowny i najukochańszy na świecie, ale…ale nic nie stoi na przeszkodzie by go jeszcze odrobinę ulepszyć. Zmienić coś w nim, podpicować, dołożyć kolejny gadget.
Mając własny marker i chcąc w nim coś zmienić na lepsze w pierwszej kolejności, prawie każdy zaczyna się rozglądać za nową lufą. Owszem, podstawowa lufa nie jest zła, ale dla czego by nie spróbować poprawić odrobinę celności markera zakupując dodatkową lufę lub cały zestaw ? Można, czemu nie !
Każdy ma swoje zdanie na temat rozbudowy posiadanego arsenału luf. Ja jestem zwolennikiem takiego działania Z własnego doświadczenia wiem, że dobra lufa i dobrana do niej kula potrafią pomóc w czasie gry. Wolę wstrzelić się w przeciwnika trzecią – piątą kulą niż piętnastą – dwudziestą.
Nie będę się tu rozpisywał na temat luf, przewagi jednych nad drugimi, czy lepsze aluminiowe czy z włókien węglowych, jedno czy dwuczęściowe. To zostawię na osoby artykuł.
W tym tekście chcę się podzielić spostrzeżeniami i uwagami własnymi, oraz kilku innych graczy, którzy podobnie jak ja mieli okazję testować w dniach 16-17 kwietnia w trakcie turnieju NLP lufę …. no właśnie, lufę, która jeszcze nie ma nazwy. Kolejną wadą tej lufy jest … moment, co ja wypisuje ? Przecież kolejnej wady jeszcze nie znaleźliśmy, ale po kolei:

Lufa o której mówimy – nazwijmy ją póki co lufą X – jest lufą jednoczęściową o całkowitej długości 14 cali. Składa się z dwóch elementów połączonych na stałe : aluminiowego backa i frontu wykonanego z włókna węglowego.
Niby nic nowego, bo takie rozwiązanie znamy już z innych systemów luf z włókien węglowych ale nie jest tak do końca.
Nie dam sobie reki uciąć, ale większość systemów, a przynajmniej te kilka, z którymi miałem do czynienia mają front z włókna węglowego, nawiniętego na cieniutki rdzeń z aluminium, bądź innego metalu.

Testowana lufa X ma front zbudowany nieco inaczej, a różnica polega na tym, że jest on wykonany tylko i wyłącznie z włókna węglowego, nie ma w lufie X metalowego rdzenia. Patrząc na lufę od frontu, wzdłuż jej osi widać jak niesamowicie cienkie są jej ścianki, które na oko mają 1 mm grubości. Kolejną właściwością frontu, której nie spotkałem w żadnej innej lufie jest jej zewnętrzna faktura – bo o tym, że w środku lufa to lustro pisać nie muszę.
Na zewnątrz włókno ma fakturę tzw. skóry węża. Jest szorstkie i wyraźnie czuć zwoje włókna i jego chropowatość. Na mój gust + 100 do lansu jak nic.
Porting na froncie ma klasyczny układ i rozlokowany jest w czterech równych rzędach rozmieszonych co 90 o wzdłuż osi podłużnej. Na każdy rząd składa się po 12 otworów o średnicy około 1 mm.

Back, to już element wykonany metodą klasyczną, aluminium o średnicy dobranej do predyspozycji klienta. Testowany egzemplarz miał średnicę 0,690 bo o taką prosiłem do testów, by łatwiej ją było zestawić z lufami stockowymi.
Standardowo pomiędzy gwintem, a kołnierzem części pozostającej na zewnątrz markera po wkręceniu lufy znajduje się oring zapobiegający wykręcaniu się lufy w trakcie drgań markera, jakie wywoływane są w trakcie strzałów.

Cała lufa wyważona jest mniej więcej w 1/3 długości mierząc od strony backa i całość waży dokładnie 55 gram, co jest wynikiem który nie dziwi gdy lufę trzyma się w ręce. Jest niesamowicie lekka.
Lufa jest wykonana solidnie, i pomimo iż sprawia wrażenie kruchej, to możecie wierzyć mi na słowo, że przeżyła wszystkie testy paintballowe i nie tylko bez żadnego uszczerbku. W trakcie turnieju ryła trawę na wślizgach, kuła balony, była cała uwalona w farbie, miała piasek w środku i nic się jej nie stało.

Teraz może trochę o wrażeniach z gry.

Strzelałem na lufie z markerów: Geo 1, Dm 10, Ego 08, Dye NT. Dm było na niej nieco głośniejsze niż na lufie stockowej, Geo i NT na moje oko bez zmian jeżeli chodzi o hałas, za to Ego 08 było wyraźnie cichsze.
No i to co najbardziej interesuje w przypadku luf: celność. Lufa lepiej wypadła od stockowych luf wyżej wymienionych markerów o zbliżonych rozmiarach.
Wiadome jest że testy nie były prowadzone w idealnych warunkach, bo nawet za bardzo nie miałem okazji zagrać w pełni dopasowaną do lufy kulą, tylko grałem tym co popadło ale nawet pomimo to różnice w celności pomiędzy lufami były zauważalne, na korzyść lufy X.
Dodatkowo warto zauważyć, że lufę można czyścić każdym rodzajem wyciora, twardym, miękkim, gumą, etc.

Podsumowując wszystko na koniec w kilku zdaniach:

Testowany produkt, to solidnie wykonana, wytrzymała lekka i celna lufa porównywalna z każdym innym produktem z wyższej półki dostępnym na rynku, lufa godna polecenia.

Jak tylko będzie znana nazwa lufy, dystrybutor, cena lub inne szczegóły które jeszcze są owiane tajemnicą dowiecie się pierwsi, bo TSPb.net będzie to wiedział pierwszy.

Imię nazwisko: Maciej Socharski
Data urodzenia: 19.10.1989
Pozycja na polu: Snake
Rok w którym zacząłeś grać: 2007
Pierwsza drużyna: CiGorSi
Obecna drużyna: 2easy Warszawa
Ulubiony marker: DM9
Ulubiona maska: Empire events
Sponsorzy: Boar Paintball, Celtic Paintball, SpenglerFox, MAXLANS
Ile podów zabierasz na pole: 3 w porywach do 5
Czy używasz chest protectora: Nie
Kiedy ostatnio grałeś w lesie: w 2008 jako Wookiestyle, nieoficjalnie przeciwko drużynie Madsheep (sklepali nas)
Ulubiony gracz PRO: Kirill Prihidni
Ulubiona drużyna PRO: Russian Legion
Ulubiony film Pb: War of Attrition
Jak często robisz overshooting: często
Jak często dostajesz overshooting: często
Czy dostałeś kiedyś bana: Nie
Ostatnia zrobiona kara + za co: Paryż, 1-4-1, za granie z trafieniem
Ostatnia kontuzja: z tych poważnych to pęknięta łąkotka w 2008. A tak to jakieś zadrapania i takie tam ;)

Zajęcie na codzień: Praca w firmie zajmującej się produkcją filmową i telewizyjną w roli oświetleniowca/asystenta. Dodatkowo wynajem domku na mazurach. I parę innych kombinacji.
Co poza paintballem: Zdecydowanie muzyka, zdecydowanie sport, a dokładniej to rajdy samochodowe, tenis i żeglarstwo. Dużo filmów też się ogląda, z czytaniem książek bez szału ale czasem coś do łapy wpadnie.
Ulubiona kuchnia: Zdecydowanie Włochy
Ulubiony zespół muzyczny: Najtrudniejsze pytanie na świecie, ale chyba Manu Chao.
Ulubiony aktor: AL P. ;)
Ulubiony sportowiec: Roger Federer, Carlos Sainz, Tomasz Kuchar
Uprawiane sporty: Amatorsko tenis(1998-2011), półprofesjonalnie strzelectwo do rzutków(2002-2003), profesjonalnie żeglarstwo (2003-2006).
Czego nie lubisz: Smrodu
Co lubisz: Herbatę, ale za to w ch*j

śnieży: Opowiedz coś o innych snake playerach 2easy, którzy szkolą się pod Twoim okiem. Kiedy i czy w ogóle któryś z nich ma szansę przerosnąć samego mistrza?

Sochar: Daruj sobie tego mistrza, jak obejrzałem swoje wyczyny z Paryża to się za głowę złapałem…
A pod swoją opieką mam jednego ambitnego zawodnika którego szkolę i choć na chwilę obecną nie miał on zbyt wielu szans na debiut, to zapowiada się, że już niebawem będę miał godnego zmiennika ;) A konkurencja zdecydowanie będzie bardzo duża, ale o to przecież chodzi. Swoją drogą Ty też mógłbyś spiąć dupę i coś postrzelać, he?

śnieży: Kiedy zacząłeś grać? Czy grałeś na początku w lesie czy od razu zacząłeś od sportowej odmiany paintballa? Jeśli dobrze kojarzę na swój pierwszy międzynarodowy turniej wybrałeś się w krótkim czasie od rozpoczęcia gry?

Sochar: Nieoficjalnie: kiedyś w Warszawie przy ZOO było pole z opon i desek. Jakoś tak się stało że trafiłem tam na trening drużyny, bodajże Federales i jakoś tak się też stało że dostałem ciuchy od jakiegoś wielkiego typa (to było z 8 lat temu)… i zagrałem jeden punkt, ale za to nikogo nie trafiłem i zszedłem bez trafienia…
p.s. Andrzej Stanaszek też tam był!
Oficjalnie: Scenariusz Black Hawk Down w Tomaszowie Mazowieckim, który bardzo dobrze wspominam. Również tam poraz pierwszy zetknąłem się z ludźmi z 2easy którzy sędziowali ten scenariusz. Zaraz po tej wybornej imprezie, skompletowałem szybko sprzęt, odezwałem się do 3 warszawskich drużyn które ogłaszały rekrutację i po kilku tygodniach zostałem zaproszony na trening rekrutacyjny w CGS. Szybko ustaliliśmy że dość świeżym składem mamy jechać na turniej do Aten, grać w jakiejś międzynarodowej lidze Centurio Circuit czy jakoś tak…ale za to w najwyższej dywizji. Mieliśmy więc jeden miesiąc żeby zacząć uczyć się trzymać marker, trochę poćwiczyć wślizgi no i strzelanie z breaka. Przed wyjazdem zrobiliśmy trening na farbie wspólnie z Rangerem. Pamiętam z tego treningu, że kompletnie nie wiedziałem co się działo na polu. No a 4 dni później polecieliśmy do Aten.
Trafiliśmy na ekipy które raczej na grzyby do lasu nie chodzą…
Frankfurt Syndicate na śniadanie (0:4), 30 minut później ich ziomale z Austrii czyli Vienna United (0:4) a na koniec Diaspora (2:4). Powalczyliśmy tylko z Diasporą, w zasadzie mecz był do wygrania.
Nie chcę się powtarzać ale jedyne co pamiętam z tego tych meczów, to że kompletnie nie wiedziałem co się działo na polu. Ale w żadnym wypadku nie uważam tego za stracony czas i pieniądze. Myślę że grając przeciwko tak doświadczonym drużynom przez cały sezon 2007, dzięki temu będąc w CGS nauczyłem się naprawdę dużo i bardzo dobrze wspominam swój początek ze sportową odmianą paintballa ;)

śnieży: Na ostatnim turnieju Millennium Series dwie polskie druzyny skończyły na pucharowych miejscach, co sprawiło że kibice zaczynają pytać o CPL. Jak Twoim zdaniem są szanse, że Polska drużyna awansuje do najwyższej dywizji MS, czy możemy się tego spodziewać, a jeśli tak to w ciągu ilu lat?

Sochar: Myślę że jest taka szansa. Jest to kwestia determinacji, ambicji, wspólnie ustanowionych celów i niepoddawania się. Ogromną rolę spełnia tu konfrontacja ostatecznego wyniku naszego i Rangera. Wiadomo że liczy się jak najlepsza lokata ale i 2easy nie chce być gorsze od Rangera w generalce i vice versa. Wg mnie jest to zdrowa i mimo wszystko naturalna rywalizacja nawet za granicą i moim zdaniem dzięki temu pniemy się w górę jako dwie polskie drużyny które za swój cel postawiły sobie grę i wygrywanie z najlepszymi. Tak więc zarówno 2easy jak i Ranger, dadzą z siebie wszystko żeby ten wynik ustanowiony w Paryżu poprawić lub powtórzyć a jakiekolwiek zainteresowanie osób trzecich nie związanych z 2easy, jest bardzo motywujące. Dotychczas graliśmy można by powiedzieć w samotności (2008, 2009, 2010). Czasem udało się spotkać chłopaków z Warsaw United którzy sędziowali i również nas wspierali. Przypadków że spotykało się Polaków lub polskie drużyny na Millennium było nie wiele przez te ostatnie 3 sezony, więc tak naprawdę mogliśmy liczyć tylko na siebie.
p.s. Zajebiście cieszymy się z dołączenia do bojów w MS kolejnej polskiej ekipy – Warsaw United

śnieży: Jak oceniasz turniej Millennium w Paryżu, w których momentach było najciężej – może jakieś najciekawsze zwroty akcji?

Sochar: Trudno powiedzieć kiedy było najciężej. W fazie grupowej czuliśmy się dosyć pewnie do ostatniego meczu. Okazało się że dużo za dużo rzeczy jest do poprawy i tak się musiało stać. Po prostu graliśmy słabo, za słabo na wpełni zasłużony awans.
Ale dostaliśmy wilczy bilet. To był taki śmiech przez łzy, bo tak naprawdę każdy wgłębi duszy czuł że pozycja lucky loosera była jakąś nadzieją, i motywowało nas to do dalszej walki, ale świadomość tego co się działo w fazie grupowej spędzała nam sen z powiek. Osobą która zmieniła nasze nastawienie, poczucie świadomości że mamy jeszcze walczyć i nie możemy się poddawać był założyciel i trener taktyczny z norweskiej drużyny Drammen Solid a także pracownik Celtic Paintball – Kim Ovrid. Tutaj ukłony dla Marcina Kałudowa (Boar Paintball) który zaaranżował całe spotkanie z Kimem. To był napewno diametralny zwrot akcji.
Kim dokładnie przeanalizował to co się działo w naszych meczach czyli punkty wygrane oraz punkty przegrane, rozbiegi i ruchy na polu. Następnie zajęliśmy się ustalaniem konkretnych taktyk. Z każdą minutą jaką spędzaliśmy na tworzeniu różnych zagrywek i pomysłu na grę, nasza motywacja, chęć do gry i wiara we własne siły rosła. Zrobiliśmy kawał dobrej roboty a jak się później okazało, nie poszło to na marne i w efekcie końcowym skończyliśmy na 4 miejscu :)

śnieży: Jak wyglądała walka między 2easy a Rangerem o trzecie miejsce SPL w Paryżu? Jak ma się to do normalnej relacji między drużynami na Millenniach, opowiedz ze swojej perspektywy.

Sochar: Moim zdaniem zaprezentowaliśmy naprawdę przyzwoity mecz.
Nikt nie dawał za wygraną (jak zawsze zresztą), początek wydawał się grą do jednej bramki, Ranger dobrze zdominował pole w pierwszych trzech punktach w których w zasadzie za dużo nie pograliśmy.
Następnie my zmieniliśmy taktykę i sytuacja się odwróciła. Punkty były wyrównane, długie ale na naszą korzyść. Ostatni punkt przy stanie 3:3 zagraliśmy zbyt chaotycznie i przegraliśmy dość szybko.
Myślę że finał z perspektywy publiczności był dosyć ekscytujący – dwie polskie drużyny po raz pierwszy w ścisłej czołówce w SPL, polsko-polska wojna o podium i w moim mniemaniu zaprezentowana na całkiem niezłym poziomie. Tak naprawdę, musiałby się wypowiedzieć ktoś kto widział cały pojedynek, ja tylko przedstawiam swoją subiektywną wizję tego co się mogło dziać.

śnieży: Jak wygląda Twoje przygotowanie do sezonu – mówa tu zarówno o przygotowaniu technicznym jak i fizycznym – jak często ćwiczysz i w jaki sposób?

Sochar: Zwykle nacisk kładziemy (wszyscy trenujemy jednakowo) na strzelanie z breaka, snapshooting, bieganie i strzelanie. Jak już wypracujemy poziom który nas zadowala, skupiamy się na bardziej taktycznych ćwiczeniach.
Co do treningu fizycznego – jak jestem na siłowni to skupiam się na nogach czyli – przysiady ze sztangą, wykroki ze sztangą, martwy ciąg i trochę ogólnorozwojówki. Natomiast drużyną w okresie kiedy można wyjść pobiegać pod gołym niebem, trenujemy kondycję, wślizgi, gramy w piłkę, elementy treningu sprinterskiego (start).

śnieży: Czy do sezonu, turnieju bądź meczu przygotowujesz się też psychicznie, jeśli tak to w jaki sposób?

Sochar: Na pewno koncentracja to podstawa, myślę że każdy zawodnik w jakimś stopniu musi się skoncentrować przed meczem, musi wiedzieć co ma zrobić, jaka jest jego rola w danym punkcie. Jeśli ktoś to olewa, na pewno nie jest w stanie zagrać tak jak powinien.
Osobiście kiedyś słuchałem muzyki, zamknięty w sobie, bojowo nastawiałem się do gry ;)
Teraz głównie skupiam się i wyobrażam sobie przebieg meczu wg ustalonej taktyki.

śnieży: Z tego co wiem, grałeś jeden event w dosyć ciekawej ekipie Team Fun, opowiedz o tym a także o cygańskich zajawkach na polskich turniejach.

Sochar: To było w 2008 roku, pewnego pięknego wieczoru chyba na przełomie wiosny i lata zadzwonił do mnie mój kapitan Michał Zieliński vel Łysy, z radosną nowiną że jest możliwość zagrania w Budapeszcie Grand Toura w dywizji PRO z jakąś drużynką – powodem całej akcji była jakaś ekipa w PRO która się wysypała i potrzebny był na szybko zmontowany skład gości którzy w ciągu jednej dobry przyjadą na miejsce i zagrają… Oczywiście zgodziłem się, a że była potrzebna druga osoba do składu, to Tomek Dobrzyniak nie musiał być długo namawiany do wyjazdu. Całe szczęście jedyną polską drużyną grającą na tym turnieju był Enterprise z Warszawy, i całe szczęście chłopaki pozwolili nam się z nimi zabrać.

Ok. 24 h później byliśmy już na miejscu i oglądaliśmy pole. Okazało się że w zespole mamy same znajome twarze:
Michael Thomaset – Vienna United
Min-U Seo – Vienna United
Victor Ludas – Troja/2easy
Brian Ravanell – Vienna United/ex Ironman
No i MY :D

Grupa zapowiadała się całkiem zacnie:
Na obiad:
London Nexus
Na deser:
London Nexus Kids
A na niedzielne śniadanie:
Frankfurt Syndicate

Oczywiście gramy do 5, overshootujemy ile wlezie i njema opierdalanja sije.
Z Nexusem było raczej do jednej bramki, chłopaki szybko zdobyli 3 punkty i nie wiedzieliśmy co się działo. Potem szybko udało nam się odrobić do stanu 2:3 ale to był koniec zabawy, Nexus zabrał zabawki i wygonił nas z piaskownicy kończąc 5:2.

Chwilę później się okazało że łączna liczba graczy Nexusa w obu składach to 7 zawodników także graliśmy znów z tą samą ekipą. Początek był podobny, przegraliśmy 2 punkty bardzo szybko a później coś w nas wstąpiło i pocisnęliśmy ich do 2. Ostatecznie 5:2. Fajnym widokiem był cały Frankfurt Syndicate oglądający zza siatki pola obok, dokładnie nasze rozbiegi.

Rano graliśmy ostatni mecz tego turnieju w naszym wykonaniu. Tutaj odwrotnie w stosunku do poprzednich meczów szybko zdobyliśmy 2 punkty a potem panowie z Frankfurtu nam wyjaśnili szybko i boleśnie ;) Ale w ramach pocieszenia i przypieczętowania udanego wyjazdu, Nexus i Syndicate grały o 1 i 2 miejsce pokonując w 1/2 finału Bulletsów i Ton Tonsów. Tak graliśmy jako Team Fun vel Gipsy Crew.

Rok później zagraliśmy pod tą drugą nazwą w Radomiu (polskim składem). Przypadkiem wygraliśmy, ale oczywiście nie obyło się bez kontrowersji, awantur i krzyków. Z podniesioną głową i jak na cyganów przystało, olaliśmy wszystkie komentarze.

śnieży: Niewiele osób pewnie wie że zostałeś kiedyś zafajowany przez zawodnika ze swojej drużyny, opowiedz jak to się stało i jakie to uczucie?

Sochar: Tja… Zostałem kiedyś zafajowany przez zawodnika ze swojej drużyny.
Niech każdy się dowie że tą osobą był PAWEŁ ŻUK. Tak tak niech to pójdzie w świat, niech to będzie moja zemsta.
Jakie to uczucie? Rewelacja, to było na turnieju Bullets Winter Cup i graliśmy z Vienną United o wejście do finałów, było 3:3, my mieliśmy węża, covera wężowego i covera doritowego przeciwko wąsko ustawionym dwóm graczom Vienny. No i poleciała fajka… ;)

śnieży: 2easy z zewnątrz wydaje się być jak rodzina – czy to prawda? Z kim obecnie mieszkasz i czy jest to swego rodzaju namiastką takiego „domu Dynasty”, w którym żyli gracze tej drużyny?

Sochar: Napewno jesteśmy ze sobą mocno zżyci, gramy razem już parę dobrych lat i nikt nie chce tego zmieniać.Tu się też pojawia pewnego rodzaju sprzeczność apropo poprzedniego pytania bo tą osobą jest właśnie Paweł Żuk. Tak oficjalnie, a nie oficjalnie co weekend na trening przyjeżdża na naszą 27 metrową kwadraturę, 2-3 osobowa ekipa z Łodzi, 1 osoba z Lublina i okresowo dwie osoby reprezentujące Budapeszt. Także nie nudzimy się i często weekendy z 2easy są bardzo rodzinne. A środek tygodnia zarezerwowany jest dla Warszawskiej części drużyny, żeby nie czuli się osamotnieni :D

śnieży: Dzięki za rozmowę i powodzenia w SPL’u!

Sochar: Dzięki i cieszę się i gratuluję reaktywacji portalu tspb.net !
Pozdro & Poćwicz Śnieży ;)

Użyte w materiale zdjęcia pochodzą z archiwów drużyny 2easy Warsaw/Macieja Socharskiego i należą do różnych autorów, m.in Paintball.se, ECS, Tomson Photography, Grzegorz Jędrasik, drużyna Templars. Jeśli któryś z autorów nie wyraża zgody na ich publikację prosimy o niezwłoczny kontakt.

Ze wszystkich propozycji przed 21 maja Bob Long wybierze 10 sztuk.  Finałowe 10 nazw zostanie poddane pod głosowanie wśród grona klientów BL Technologies. Wyłoniona zostanie w ten sposób oficjalna nazwa dla nowego markera ze stajni BL.

Masz swoją propozycję? Zostaw ją w komentarzach!

Gdy zaczynałem grać w paintball w roku 2002, nie wiedziałem za wiele o paintballu, ale kręciło mnie to kosmicznie. W weekendy graliśmy na przeróżnych imprezach plenerowych. To była świetna zabawa. Czysty, paintball, rekreacja, świeże powietrze, browarek czasem z kiełbaską. Były też gorsze strony. Przegrzane klamki, nieśmiertelni, astronomiczne ceny kulek, naloty sił porządkowych też bywały. W tygodniu godziny przed ekranem spędzone na przeglądaniu nowych kamuflaży, dodatków, elementów sprzętu. W końcu w 2004 roku, starsi stażem koledzy namówili nas na udział w turnieju na stadionie Posnanii. To był test ligi PPXL. Nie pamiętam, kto grał, kto wygrał, ale pamiętam, że miałem srebrnego, cockera, grawitacyjną spłuczkę, bojówki, ochraniacze na deskorolkę i ciężkie trepy. Maska parowała, balony się uginały pod naporem, a pole było ogrodzone siatką, którą widziałem pierwszy raz w życiu. Teraz już takich przeszkód się nie widuje, ale wtedy to chyba było typowe. Pamiętam jeszcze jedno uczucie, pomyślałem, że to jest to. Wiedziałem, że znajdę sposób by wygrać „jakąś ligę”, a potem kolejną i pojadę w świat wygrać jeszcze z kimś, jeśli tacy w ogóle istnieli. Okazało się, że istnieli, a lig i dywizji było więcej niż można objąć rozumem początkującego. Gwiazdami tamtych czasów byli oczywiście Ci, którzy odnosili sukcesy. Maddoxi, Chillout, Kamikaze i kilka innych ekip. Filmiki z TSPb do teraz wspominam z łezką w oku. Dlatego jeśli ktokolwiek ma zapędy na kręcenie materiałów dotyczących turniejowego grania i ich składanie niech robi to bez zastanowienia. Zapewniam, że są ludzie, którzy to obejrzą i będą wdzięczni za dostęp do lepszych i gorszych materiałów.

Po 6 latach od rozpoczęcia na poważnie kariery zawodnika speedballowego (luty 2005, Poznań Game Arena) z paczką kumpli w G3W, przeszedłem przez LosLobos (w maju 2005 ktoś zapytał mnie „czy chcę zostać mistrzem”, decyzja była trudna, ale zostałem mistrzem w tym samym roku, kumple lubią mnie do dziś, a drużyna dawno nie istnieje), do Rangera (po rozpadzie LL przyszli do mnie Jurek Maliński i Tomasz Germata, ówczesny mózg Rangera i zapytali czy chcę z nimi grać, moim warunkiem było postawienie na ligi europejskie, dogadaliśmy się, znów było ciężko odchodzić, skonsultowałem się z tym, który mnie wciągnął do LL, Łukaszem Koczerżukiem, powiedział „idź i nie oglądaj się, bo tu nic po Tobie”, no i poszedłem w 2007). Zdobyłem kilka tytułów Mistrza Polski, zdobywałem podia w każdej lidze, w której zagrałem, wywalczyłem z Rangerem awans do SPL, a nadal, gdy wychodzę na pole, robię to głównie dla zabawy, własnej satysfakcji i chęci triumfu. Nie rozstałem się z lekkim ściskiem w żołądku, jak na egzaminach. Do dziś Toi-Toi przy polu ratuje mi życie. Jeśli zastanawiasz się czy speedball jest dla Ciebie, pomyśl, czego od niego oczekujesz i ile jesteś w stanie poświęcić by to osiągnąć. Czasem trzeba zmienić przekonania i przenieść się z lasu na trawniki i dywany, czasem drużynę założoną z kumplami, wydać kasę na turniej, który się nie udał, przejechać autem 1,5 – 2tys km w dobę i najgorsze, pójść na trening, gdy Ci się nie chce. W 2005 roku obecny SPL był tak odległy, że nawet patrzyłem onieśmielony, dziś tam gram i chcę więcej. Trafiałem ludzi z niemal każdego kontynentu na świecie, wygrywałem z drużynami, które są na szczycie europejskiego paintballa dłużej niż ja wiem, co to speedball. Jeśli czegoś chcesz, odważ się ciężko pracować i to osiągnąć.

Moim zdaniem… wszystko kupisz, ale szacunek drugiego człowieka możesz tylko wywalczyć. Pamiętaj, że to tylko zabawa, nawet jeśli stanowi sens Twojego życia. Życzę uczucia triumfu i wzajemnego szacunku jak największej ilości zawodników, na arenach krajowych i międzynarodowych.

Raport HB 2011 NPPL – nic dodać, nic ująć.

…Jestem po pierwszym treningu w hali RL. Wszystko boli… Trzeba będzie schudnąć z 15 kg. I palenie rzucić. Trenował nas Vadim Alekseev. Sadystą nie jest, ale trochę dał w d… Jak to u nich wygląda? Generalnie wszystko jest Ci doskonale znane, ale może znajdziesz jakieś „rodzynki” i różnice między techniką polskich drużyn a RL (wydaje mi się, że są). No i sam system treningowy jest ciekawy….

Zapraszamy do lektury…

Trenował nas Vadim, zawodnik RL od jakichś dwóch lat (dokładnie nie wiem, wcześniej grał w „Ryżych Lisach”). Było ciężko…

Rozgrzewka: bieg dookoła sali (trzeba będzie jakieś korkotrampki kupić, powierzchnia – lekkie błotko, trudno utrzymać się na nogach). Kika okrążeń w dość szybkim tempie. Potem urozmaicenia. Bieg bokiem, z podciąganiem nóg itp. Nowości żadnych nie było. Poza tempem (…już płuca wyplute nie bolą…). Generalnie RL kładzie duży nacisk na kondycję fizyczną i przygotowanie siłowe (mają prawie kompletny atlas ustawiony w kącie sali).

Trzymanie markera: moja kamanda to zupełne nowićki, więc trzeba było zacząć od początku, czyli od trzymania markera właśnie (u mnie zresztą też było co poprawiać). Vadim tłumaczył bardzo szczegółowo, pokazywał, objaśniał co i dlaczego.

- marker trzyma ręka z przodu, a ta na gripie powinna być luźna, żeby palcami swobodnie przebierać na spuście,

- ręka strzelająca powinna być maksymalnie wciągnięta do środka (przy okazji dowiedziałem się, że mam wyrzucić dropa i zamontować ase bezpośrednio pod gripem, dłuższe i wyższe mocowanie pozwala swobodniej operować markerem, no i tą rękę ściągnąć odpowiednio)

- loader powinien być na wysokości czoła i nie wystawać nad głowę bo zwiększa to powierzchnię trafienia,

- trzeba patrzeć na cel jak z podłogi (nie do końca zrozumiałem o co mu chodziło, chyba tak spode łba :)  jednym okiem z jednej strony fidera, drugim z drugiej,

- butla powinna być oparta o ciało nisko (a żeby nie była za nisko mocowanie butli powinno być wysokie), tak aby lufa szła raczej w górę niż w dół,

- tułów powinien być ustawiony prostopadle do linii celowania, bo wtedy przy wychylaniu się zza przeszkody trafia się w ten sam punkt,

- przy strzelaniu z lewej strony przeszkody trzeba przełożyć ręce (trzeba będzie się tego uczyć od poczštku, zdążyłem już sobie utrwalić nawyk strzelania z lewej strony bez przekładania rąk).

Chodzenie: no nareszcie miałem okazję poćwiczyć ten podziwiany przeze mnie na różnych filmach roboci chód RL. Technika nie jest skomplikowana. Ugięte nogi, lekko pochylony tułów ustawiony prostopadle do kierunku ruchu, proste plecy. Marker cały czas ustawiony na punkt celowania lub podążający za wzrokiem. Proste, ale będziemy musieli jeszcze duuuużo ćwiczyć, żeby prawidłowo to wykonywać (czyli trafiać dokładnie do celu w trakcie chodzenia).

Wychylanie się zza przeszkody (snap shooting): ten element ćwiczyliśmy najdłużej (skąd my to znamy…). Technika niby podobna do naszej, ale chyba są drobne różnice. Strzelanie z prawej strony: prawa noga wysunięta do przodu, lewa do tyłu. Kolana ugięte. Tułów wyprostowany, ustawiony prostopadle do linii strzału. Trzymanie markera tak jak opisałem powyżej. Technika wychylenia polega na skręcie tułowia w bok. Punkt skrętu jest gdzieś na wysokości pępka. Przy wychyleniu cała góra tułowia, ręce i głowa pozostają zamrożone. Przednia noga również (tylna może nieco pomagać). Ważne jest aby w czasie całego ruchu góra ciała stanowiła z markerem spójny monolit. Nie wychylają się same ręce z markerem, czy sama głowa, ale jednocześnie wszystko na raz (u mnie głowa nie nadążała za tułowiem przy powrocie cóż inteligencja też swoje waży ;). W ten sposób po wychyleniu marker nie jest ustawiony pionowo, ale lekko ukośnie (pod kątem 20-30 stopni). Ruch jest bardzo krótki i szybki, a po wychyleniu, zza przeszkody rzeczywiście niewiele wystaje (jednak żeby robić to naprawdę szybko trzeba mieć silne mięśnie sterujące tym skrętem).

Metodologia szkolenia zawodnika w tej technice: najpierw trener całość pokazuje sam, potem ustawia zawodnika we właściwej pozycji wyjściowej (stań prosto, prawa noga do przodu, lewa do tyłu, ugnij kolana, tułów prosto, marker do przodu itd…), następnie trzymając zawodnika za ramiona skręca jego tułów (kilkanaście powtórzeń, na obie strony). Potem zawodnik ćwiczy sam, a trener stoi z boku i koryguje błędy (kilkadziesiąt powtórzeń). Na sam koniec trener sprawdza prawidłowość wychylenia z punktu widzenia oponenta (czy nie wystaje za dużo). Potem zawodnicy ćwiczą juz sami (do utraty sił…). Najpierw na sucho potem ze strzelaniem do celu. Trener koryguje od czasu do czasu.

Rozbieg i wślizg za przeszkodę: na początku ćwiczenia tego elementu padło pytanie kto pokaże, jak trzeba zrobić wślizg. Oczywiście ja się zgłosiłem i zapytałem czy mam wjechać na kolanach. I tu zaskoczenie …teraz nikt nie robi wślizgów na kolanach (!!!???!!! – coś ta technika do przodu poszła jak mnie tu nie było…). Nie bardzo się z tym zgodziłem (no bo są jednak pewne sytuacje….), ale ponieważ postanowiłem od samego poczštku słuchać i wykonywać bez żadnej dyskusji (jakbym był mądrzejszy to pewnie trener nie byłby mi potrzebny) tak więc posłuchałem co mam zrobić i…. no nie wyszło to najlepiej. Vadim popatrzył i stwierdził, że lepiej sam pokaże. Pokazał i (jak zwykle) szczegółowo wyjaśnił. Wygląda to tak (rozbieg w prawa stronę): przed startem pozycja startowa, marker w prawej ręce, cofnięty do tyłu i do siatki, lewa ręka zgięta dla nadania impetu w początkowej fazie biegu, nogi ugięte. Start! Pierwsze kilka kroków prawie typowy sprint (tyle, że ze zgiętym, ale nie nienaturalnie tułowiem), ręce pracują nad impetem (jak w sprincie). Przy wejściu w strefę prawdopodobnego trafienia lewa ręka idzie do góry i zasłania maskę, prawa z markerem schowana za tułów. Im bliżej do przeszkody tym tułów coraz bardziej zbliża się do ziemi. Wślizg rozpoczyna się jakieś półtora – dwa metry przed przeszkodą (albo jeszcze dalej). Najpierw ziemi dotyka lewy bark i bok tułowia (ręka cały czas zasłania maskę), dopiero potem padają nogi. Jak już jedziemy nogi doganiają tułów, tak że kierunek ruchu po ziemi jest prostopadły do kierunku lecących kulek, a pozycja ciała jest do niego ukośna aż do równoległej (zmniejsza to czas przebywania w strumieniu kulek i powoduje, że jesteśmy mniejszym celem). W dalszej fazie (już za przeszkodą) nogi przeganiają tułów (trzeba nimi trochę poprzebierać) i w efekcie lądujemy na kolanach z markerem gotowym do strzału. Technika wg mnie dość trudna, ale po kilkunastu powtórzeniach udało mi się ją wykonać w miarę prawidłowo (z kolegami z drużyny było gorzej, ale dla nich były to pierwsze wślizgi w życiu).

Tak na marginesie: RL ma ciekawy patent na ćwiczenie wślizgów na hali. Używają do tego specjalnie przygotowanych kawałków linoleum, położonych w kilku warstwach i od czasu do czasu zwilżanych mopem. Nie pytałem czym zwilżają(bo to chyba nie była czysta woda), ale jeździ się po tym doskonale.

Gra: charakterystyczne, że było jej na treningu (2 godziny) naprawdę niewiele (10 minut). Podejście jest raczej takie – grac trzeba w jak największej ilości turniejów. Ważna jest przy tym obecność trenera i „coaching” przed i po każdym meczu (tu o Vadima będzie raczej trudno, szkoda…). Zagraliśmy między sobą trzy mecze. We wszystkich udało mi się „wykosić” wszystkich przeciwników, a asem przecież nie jestem. Cóż… „riebiata” muszą się jeszcze trochę nauczyć…

Podczas zimowego przeglądania zawartości sieci, gdzieś na PSI znaleźliśmy temat dotyczący Maxs German Indoor Masters 2010. Zimowy okres treningowy męczył już wszystkich więc postanowiliśmy nowy sezon rozpocząć turniejem w Niemczech. Turniej rozgrywamy pod logiem naszego nowego sponsora – PLNY Armia. Niesamowita atmosfera, niespotykane warunki oraz zajęcie 1 miejsca w div. Novice zapadły wszystkim w pamięć. Jeszcze przed ostatnimi świętami zostaliśmy zaproszeni do udziału w tegorocznej edycji MGIM. Zgodziliśmy się bez zastanowienia.

11 marca całe Warsaw United rozpoczęło podróż ze stolicy do małego i bardzo klimatycznego Helmstedt położonego w centrum Niemiec. Niewątpliwie nasi zachodni sąsiedzi mają jedną z najlepszych lokalizacji treningowych w Europie. Obiekt Paintball-Dome to dwie ogrzewane i profesjonalnie oświetlone hale połączone łącznikiem z barem paintballowym, sklepem Maxsa oraz pełnym węzłem sanitarnym. Oczywiście pola millenijne czy sztuczna nawierzchnia to standard.

I skład Warsaw United czyli PLNY ARMIA startowała w dywizji Amateur, natomiast pozostała część drużyny pod nazwami PLNY ARMIA Kidz oraz THC w dywizji Novice. Miłym zaskoczeniem był udział kolejnej polskiej ekipy – Hunters Crew z Poznania, która również startowała w Amateurach. Turniej w ramach odmiany od wszechobecnego x-ballu rozgrywany jest corocznie w konwencji 5-man. 1 dzień zmagań to mecze eliminacyjne w grupach gdzie każda drużyna miała do rozegrania po 9 gier. Po pierwszym dniu i pierwszym w tym sezonie spotkaniu z żelatyną bilans PLNY ARMIA wynosił 5 zwycięstw i 2 porażki. Nie był to zdecydowanie wynik marzeń więc 2 dnia jedynym celem było wygranie pozostałych meczy. Nasze założenie zostało zrealizowane i eliminacje kończymy na 5 pozycji.

Faza pucharowa rozpoczęła się dla nas od spotkania z Frankfurt Syndicate Kids 1. Szybki mecz i z wynikiem 100-0 przechodzimy do 1/8 finału. Tam trafiamy na kolejną niemiecką ekipę – BadBallz. Mecz zaczyna się szybko i szybko się kończy porażką niemieckiej ekipy. Dzięki temu wchodzimy do 1/4 finału, gdzie gramy mecze do dwóch wygranych. Spotykamy się tam z ekipą Küsten Jungs. Nasz mecz wzbudził duże zainteresowanie i przy pełnej hali gładko i szybko wygrywamy 2:0 z zachodnimi sąsiadami za co zostajemy nagrodzeni brawami. Półfinał przyszło nam rozgrywać z dobrą drużyną Fraggle Rocks, która jednak ulega nam łatwo 2:0 i tym samym dostajemy się kolejny rok z rzędu do finału rozgrywek. Mecz o tytuł Halowego Mistrza Niemiec 2011 rozgrywamy z drużyną KOMA z którą wygraliśmy w eliminacjach. Pierwszy mecz i… 2 kary, a niemieccy zawodnicy cieszą się z wygranej. W drugim punkcie schodzimy w miarę równo z zawodnikami KOMY. Kapitan PLNY ARMIA – Sebastian Florjanowicz zostaje sam na 2 zawodników z Niemiec i w pięknym stylu wygrywa punkt. Ostatni mecz należał już jednak w pełni do nas. Dobry rozbieg i zostajemy na 4. Kolejne sekundy, kolejni zawodnicy KOMY opuszczają pole, szybka faja po wężu i PLNY ARMIA drugi rok z rzędu zostają Halowymi Mistrzami Niemiec.

Poniżej link do filmu na youtube.com z wyjazdu PLNY ARMII do Niemiec:

AMATEUR
1 PLNY ARMIA / Warszawa (PL)
2 Koma /Gera
3 Fraggle Rock / Flensburg
4 Küsten Jungs / Neustadt
5 Rain of Fire / Nürnberg
6 Useless / Mönchengladbach
7 Fraggle Rock 2 / Flensburg
8 Hunters Crew / Poznan (PL)
9 BadBallz / Bremen
9 Aguafiestas / Dwerkaten
11 MLKings / Prague (CZ)
11 Domination 2 / Wolfsburg
13 Farside / Dresden
14 Maximus / (NL)
15 Syndicate Kids 1 / Frankfurt am Main
16 Syndicate Kids 2 / Frankfurt am Main

NOVICE
1 Hotguns / Strausberg
2 Aggression 2 / (NL)
3 Ballistics / Göttingen
4 PLNY ARMIA Kidz / Warszawa
5 Bumble Bees / Bremen
6 THC / Warszawa
7 Koma Next / Gera
8 Samurai / Lippstadt
9 BadBallz Next / Bremen
9 xCite / Hamburg
9 Farblos Berlin e.V. / Berlin
9 Paint Religion /Berlin
9 Crossfire / Helmstedt
14 CT Paintball / Freiburg
14 Spaceballs /NRW
16 Rain of Fire Next / Nürnberg
17 Confused / Magdeburg
17 Remedy / Hamburg
19 Freakwave / Hemer
20 Bearfoot Gang/Harz

 Tekst: Sławek Kuliński